De anesthesioloog wierp een blik en zei vrijwel direct dat hij goed begreep waarom ze hem erbij hadden geroepen. Ik kon de man wel om zijn nek vliegen, zo blij was ik met hem. Hij prikte met behulp van een echo apparaat in één keer een prachtig infuus raak met een (een flinke) naald die de kinderartsen hier op de afdeling niet hebben. “Deze moet als het goed is wel even blijven zitten.”, zei hij. En nu ligt Roos sinds gisteravond dus weer aan de dormicumpomp.

Ondanks dat de orale dosering dormicum al twee keer opgehoogd was sinds vrijdag en ze meerdere malen een extra dosering neusspray had gekregen, zakte Roos steeds verder en verder weg in een status. Besloten werd weer een infuus aan te prikken. Zowel de verpleegkundige als ik zeiden direct tegen de kinderarts i.o. dat Roos moeilijk te prikken was en ik vertelde haar dat twee collega’s van haar het donderdag niet aandurfden en Roos op de spoed met een echo geprikt zou worden. Ik meende een kleine irritatie in haar stem te horen toen ze zei; “Ja, maar ik ga wèl eerst zelf even kijken.”. Ze zou niet meer dan één poging wagen. Ze zei dat ze een goede ader zag. Op de hand waar haar twee collega’s deze niet konden vinden en de anesthesioloog nadien direct zei dat hij begreep waarom hij was ingevlogen. En ze prikte. En ze poerde met het naaldje in Roos haar hand. En toen kreeg Roos een grote aanval. Geen idee of het door het prikken kwam of toeval was. Ze kotste de kinderarts nèt niet onder, maar haar sonde wel eruit en toen stopte de arts gelukkig.

Door de jaren zijn we assertiever geworden. Niet op een vervelende manier hoop ik, maar door alle ervaring die we inmiddels hebben, weten en zeggen we duidelijker wat we wel en niet goed vinden voor Roos. Ze kan het zelf niet zeggen. Wíj zijn haar stem. En toch leren we iedere opname weer bij. Omdat je iedere keer weer tegen nieuwe dingen aanloopt, waarvan je denkt; een volgende keer moet dat anders.
Het prikken is zo’n voorbeeld. Ik krijg tranen in mijn ogen als ik denk aan alle gesneuvelde infusen en en het eindeloze geprik in Roos haar handen, voeten en armen tijdens de vorige opname. Uiteindelijke was er geen haast geen plek meer over waar ze nog konden prikken en liep ze daarnaast een aderontsteking op. Zowel artsen als wij waren het eens dat dat anders moest. En tóch gebeurt mij dan nog wat gisteren gebeurde. En daar leer ik ook weer van. Een volgende keer ben ik nóg duidelijker en zal de uitspraak van de anesthesioloog herhalen. Roos is écht heel lastig te prikken!