Precies 14 jaar geleden werd ik voor het eerst moeder. Moeder van het allermooiste meisje dat ik ooit in mijn leven had gezien. Ik werd moeder van jou, lieve Roos. Ik werd moeder van een prachtig, krachtig kind. Want krachtig was je… Ondanks dat je zo geleefd werd door de epilepsie en je volledig afhankelijk was van anderen, had je een sterke eigen wil en bepaalde je jouw eigen tempo.
Dat begon al toen je nog groeide in mijn buik… Je lag in een stuit en liet je niet draaien. Daarom zou je op 7 september met een geplande keizersnee ter wereld komen. Maar op 28 augustus kreeg ik weeën en kwam je met een spoedkeizersnee ter wereld. Je had je eigen dag gekozen. En net zoals je in je eigen tempo jouw begin had bepaald, zo bepaalde je ook in je eigen tempo jouw eind. Want ondanks dat het al een poosje heel slecht met je ging en we jou zó de rust gunden, ging je die bewuste dag pas toen ik het boek ‘Boutje van de Rommelberg’ uit had gelezen voor jou en Morris vlak daarna de Lego bloem van Encanto af had die hij bij je in bed had gebouwd. Op 27 april.

28 augustus – Gronings Ontzet.
27 april – Koningsdag.
Twee feestdagen. Hoe toevallig.
Of misschien ook niet, want je was wel een beetje een feestbeest lieve Roos. Gekke gezichten trekken, heerlijk schaterlachen, stoeien (hoe gekker hoe beter), trappelen met je benen, discofeestjes, mooie lampjes, lekker eten (je mond ging er wagenwijd voor open) en films kijken. Het liefst van Disney, met Encanto als grote favoriet. Een film vol kleur en liefde. Precies de woorden waar ik aan denk bij jou. Kleur en liefde…
Wat heb je met jouw puurheid, jouw prachtig zachte uitstraling, gewoon, met je hele zijn vele harten geraakt en mensen verbonden. Ongelooflijk trots ben ik daarop.

Precies 14 jaar geleden werd je geboren, maar helaas maak jij je 14e verjaardag vandaag niet meer mee. Ik ben er al een paar weken misselijk van. Eigenlijk vond ik je verjaardag sinds de diagnose sowieso al een ‘ding’, lieve Roos. Weken van tevoren raasde er een soort storm door mijn lijf en draaide mijn hoofd overuren. Iets met levend verlies, vanzelfsprekende mijlpalen die niet meer op jou van toepassing waren èn de onvoorspelbaarheid van epilepsie. Zelfs het verzinnen van een geschikt cadeau gaf de nodige stress.
Maar desondanks sloofde ik me ieder jaar weer vreselijk uit, want jouw verjaardag moest perfect. Het werkte haast therapeutisch om alles tot in de puntjes voor te bereiden en het huis zo mooi mogelijk te versieren voor jou. Een prachtige taart, lekker eten, een discospringkussen, high-tea of pannenkoekenbuffet… Ik probeerde altijd iets te verzinnen wat goed bij jou paste. En altijd met dezelfde visite.
Ieder jaar besefte ik me hoe dankbaar we mochten zijn dat we jouw verjaardag nog konden vieren. Dat we nog samen waren. En ieder jaar was ik ziek van verdriet als je uitgerekend op jouw verjaardag in een status lag. Ik gunde jou zó een mooie fijne dag.

Vorig jaar vierden we jouw laatste verjaardag. Al wisten we dat toen nog niet. Het was een memorabele dag. We hadden prachtig weer, je was onwijs helder en ontspannen en je genoot. De hele dag. Zowel tijdens het feestje op Ilmarinen, als het feest thuis in de tuin. Het beeld van alle kinderen samen met jou op de trampoline is een dierbare herinnering aan die mooie dag. En ook het succesvolle pannenkoekenbuffet staat me helder bij; we gingen los met de meest bijzondere toppings en jij smulde er zó van!
En nu is het de eerste verjaardag zonder jou. Erik en ik hebben lang getwijfeld wat we willen, wat goed voelt voor nu en wat we op dit moment aankunnen. We weten het eigenlijk niet zo goed… We zijn vooral verdrietig en verdoofd. Het voelt raar om van 28 augustus een feestelijke dag met taart te maken, maar het voelt ook niet goed om deze dag zomaar voorbij te laten gaan in een sombere stemming. Het is en blijft immers je geboortedag. Jóuw dag. En de dag dat wij vader en moeder werden van een prachtige dochter.
Heel last minute hebben we de groep mensen uitgenodigd die altijd op jouw verjaardag kwam. Mensen die dichtbij ons staan, ons bijstaan en jou meedragen in hun hart. En omdat iedereen er vorig jaar zo van genoot en we toch allemaal moeten eten, hebben we weer een pannenkoekenbuffet. De vrienden verzorgen dit jaar de pannenkoeken, zodat wij er alleen maar hoeven te zijn. We eten pannenkoeken en komen samen voor jou lieve Roos. Omdat we aan je denken en omdat dit jóuw dag is. En wie weet kunnen we er een jaarlijkse traditie van maken… 28 augustus Roosdag – Pannenkoekendag!
Omdat jij wel van feestjes hield!

We missen je allermooiste en allerliefste Roos.
We missen je zó!