Gevuld
met herinneringen
met liefde
zo puur
verscheurd
verpletterd
gedoofd
als een vuur
stilte
leegte
verdriet
niet te onderdrukken
gebroken
uiteengespat
in duizenden stukken
verdoofd
verlamd
pijn
door intens gemis

Dat is dus…
…wat hartzeer is.

De afgelopen dagen heb ik het zwaar, lieve Roos. Een woord dat niet snel uit mijn mond klinkt. Maar ik kan er niet omheen… Ik vind het momenteel echt rete zwaar. Jouw gemis drukt op m’n hart en allerlei gedachten tollen rond in mijn hoofd. Ik huil veel en kom tot weinig.
Misschien komt het door jouw verjaardag. Door de spanning die zich vooraf opbouwde. Door de dag zelf, waar ‘samen, maar niet compleet’ weer keihard naar voren kwam. Door achteraf het besef dat jouw dag, voortaan echt áltijd zonder jou zal zijn. Misschien komt het door jouw bus die nu echt weg is. Weer een stukje kwijt van jou. Of misschien komt het omdat met het verstrijken van de tijd ik steeds meer verwijderd raak van de laatste keer dat ik jou vast kon houden. Dat ik je kon ruiken. Je kon horen. Kon zien…

Afgelopen weekend kreeg ik een flinke paniekaanval. Midden in de nacht. Met rauw huilen, hyperventileren, kokhalzen, schuldgevoel en kwellende gedachten over de situatie. “Kon het echt niet anders?”, “Hadden we nog…”, “Zagen we het allemaal wel goed?”. Complete paniek. En rationeel weet ik het wel… Jouw lijf was óp door de epilepsie. Compleet uitgeput. Maar het gevoel van jou missen is zó rauw en zó heftig, dat de emoties me overmannen en irrationele gedachten boven komen drijven.
Wanneer ik op mijn telefoon beelden bekijk van jouw laatste weken en de vele aantekeningen lees die ik maakte… dan zie ik het weer. Hoe slecht het met je ging. En dan voel ik in elke vezel de machteloosheid, het verdriet en de angst die ik toen voelde. Maar ook voel ik het vertrouwen, de berusting en vooral de immense liefde waarmee we jou tot het laatst toe omringden. En dan weet ik; we hebben er álles aan gedaan.
In mijn telefoon stoppen de beelden van jou op 27 april. Er komen geen nieuwe beelden meer bij. Er worden geen nieuwe herinneringen meer gemaakt. Maar lieve Roos, mijn hart blijft vol met liefde voor jou. Zó vol, dat het pijn van doet…