Gisteren mochten Erik, Morris en ik als gast aanwezig zijn bij de Regatta voor de Ronald McDonald Hoeve, lieve Roos. Eén van de 3 vakantiehuizen van het Ronald McDonald Kinderfonds waar we mooie en warme herinneringen met jou hebben gemaakt.
Naast dat we gingen zeilen, volgepropt werden met heerlijk eten, mooie gesprekken hadden met andere ouders en ik geraakt werd door de positiviteit en het doorzettingsvermogen van een stoere krachtige meid van 17 die verbonden is met de Hoeve door een revalidatie, mocht ik vertellen over onze ervaring met de Hoeve. En natuurlijk vertel ik gráág ons verhaal, jouw verhaal.
Ik vertelde het om mensen bewust te maken van het belang van de RonaldMcDonald huizen. Want al die mensen in de zaal zaten daar wel met hun bedrijf en hadden een fantastisch uitje voor het goede doel, maar zouden ze ook écht de inhoud en impact kennen van dat goede doel? Zouden ze écht weten waar ze aan doneren? Ik vertelde mijn verhaal. Over onze vakanties met jou. Over de uitdagingen, over waarom organisaties (accomodaties) als de Hoeve zo fijn zijn en over de waarde van samen op vakantie kunnen. Want samen is niet vanzelfsprekend. En ik hoop dat ze na mijn verhaal allemaal echt een gevoel hadden bij hun donatie.
Maar ik stond er vooral gewoon voor jou lieve Roos. Omdat ik trots ben hoe jij je leven leefde. Omdat ik trots ben op wie je was. Omdat ik daar met onwijs veel trots en bakken vol liefde over wil vertellen. Want zolang ik blijf vertellen over jou, blijf jij voortleven. En zolang ik ons verhaal deel, blijf ik bewustzijn creëren.

Er is onwijs gul gedoneerd, er was een fantastische eindopbrengst. En we zijn enorm dankbaar dat we erbij mochten zijn! Dat jíj erbij mocht zijn….