Precies een jaar geleden schreef ik een stukje bij onderstaande foto;

“Vast… Afspraken afgezegd, agenda omgegooid, plannen gewijzigd. Ik zit vast. Roos is te slecht voor Ilmarinen. Ze is ongemakkelijk, moe en epileptisch. En na contact met de kinderarts moeten we vanmiddag langskomen voor een check up. De onvoorspelbaarheid van de situatie van Roos… Soms word ik onrustig van dit soort situaties. Ben ik gefrustreerd omdat mijn dag anders loopt. Baal ik omdat ik mijn plannen om moet gooien. Ben ik verdrietig omdat ik de dingen die ik op mijn vrije dag wilde doen niet kan doen. Ben ik boos (op mezelf) omdat het rot gaat met Roos en ik me druk maak om mijn eigen dag. Meestal wanneer ik eigenlijk al intens moe ben…
Maar vandaag is het oké. Ik leg me erbij neer. Het is zoals het is. Ik laat de boel de boel en ga bij haar in bed liggen. Vandaag ben ik er voor Roos.”.

Het was díe dag dat de arts (na een langdurig traject daaraan vooraf) het even niet meer wist en ‘neurologisch ongemak’ en ‘het bieden van comfort’ voor het eerst uitsprak. Vluchtig. Haast tussen neus en lippen door. Zonder er verder op door te gaan. Ik kan me nog herinneren dat ik heel even schrok van die woorden, maar dat ze niet echt tot me doordrongen. Nog niet…
We verlieten het ziekenhuis met een hoge dosering diclofenac om te kijken of Roos zich daarmee beter zou voelen. Om uit te sluiten of de oorzaak van het discomfort pijn was door een fractuur of ontsteking.

Een week later waren we weer in het ziekenhuis. Het ging niet beter. Alleen maar slechter…

Het was ook díe dag dat ik in alles voelde dat ik zoveel en zo dicht mogelijk bij Roos wilde zijn. Haar nabijheid wilde bieden. Haar wilde observeren, knuffelen en ieder moment mee wilde krijgen. Alsof ik onderbewust wist wat er zou gaan komen. Want in de dagen die volgden bleef Roos (op 1 dag na) thuis van Ilmarinen en zat ik dus ‘vast’. En in tegenstelling tot eerder had ik geen enkel probleem met het afzeggen van mijn afspraken, het omgooien van mijn agenda en het wijzigen van mijn plannen. Terwijl ik eigenlijk door alles intens moe was.
Ik was er voor Roos. En ik bleef er voor haar. Tot het eind.

Deze maand, op 27 april, is Roos een jaar dood. En ondanks dat ons leven nu onbezorgd en een stuk rustiger is, denk ik regelmatig:
 “Kon ik nog maar even ‘vast’ zitten…”
Ik mis Roos.