Lieve liefste Roos,

Vandaag ben je precies 60 weken niet meer hier… Soms betrap ik me erop dat ik al een paar dagen niet gehuild heb. Vaak schieten dan gelijk de tranen in m’n ogen omdat ik me schuldig voel. Omdat ik bang ben dat ik je vergeet. Maar als ik dan in stilte nadenk, realiseer ik me dat ik je elke dag diep bij me draag. Je komt elke dag voorbij. Bewust en onbewust.
Meestal in kleine dingen. En soms ineens weer in groot verdriet.
In de datum van die dag die ik nog steeds iedere ochtend in mijn fotogalerij typ. In de klaprozen die in volle glorie bloeien. In gesprekken die ik voer. In de tafel die ik dek. In jouw jas aan de kapstok. In de vakantie die ik boek. In het eten, de was, in spullen die ik in de winkel zie liggen perfect passend bij jou of in activiteiten waarvan ik denk dat jij die ook zo leuk had gevonden. In het samenzijn maar niet compleet. Eigenlijk in alles. Alsof je je stevig aan mij vasthoudt. Ik draag je mee. Voor altijd.

Ik voel me verdrietig en voel liefde.
Ik voel me schuldig en ik voel ruimte.
Ik sta stil en ga verder.
Je bent er, ik vergeet je niet.
Ik voel je bij me.
Ik mis je.