Dood, verlies, rouw… Voor veel leerkrachten (en volwassenen in het algemeen) ongemakkelijke onderwerpen, waar bovendien weinig echte kennis over is. We handelen vaak op gevoel of op dat wat we denken dat het beste is. Laten we er maar niet teveel naar vragen, want dat brengt alles weer boven. Laten we het kind maar even ontzien in alles, want het heeft al genoeg aan zijn hoofd. Als er jaren later opvallendheden in gedrag of ontwikkeling zijn, wordt dat zelden gekoppeld aan verlies uit het verleden. En als we niets zien, dan zal het er wel niet meer zijn.
Maar is dat echt zo? En is dat het beste?

Op de opleiding leren we weinig over hoe we om kunnen gaan met levensingrijpende gebeurtenissen en de gevolgen daarvan op de ontwikkeling van een kind. We leren niet hoe we een klas kunnen opvangen na een overlijden of hoe we een kind kunnen begeleiden wanneer ouders gescheiden zijn. Terwijl we kinderen 5 dagen per week onder onze hoede hebben.
Vaak zijn het lessen uit ons eigen leven die we meenemen. En handelen we als leerkracht op basis van eigen ervaring of eigen gevoel. Of weten we niet hoe we ermee om moeten gaan omdat het ongemakkelijk en eng is. Of omdat we simpelweg niet weten hoe…
Ik heb het gezien en ervaren in de 25 jaar dat ik in het basisonderwijs werk.

Vandaag las ik een artikel van de NOS. Het pleitte voor meer aandacht voor de dood en rouw in het onderwijs. Omdat alle kinderen er vroeg of laat mee te maken krijgen. Het hoort bij het leven.

Na Roos haar overlijden en met de ruimte die er is ontstaan na 12 jaar intensief zorgen, voel ik in alles dat ik hier iets mee wil gaan doen. Want het kan en moet anders. En het voelt met al mijn eigen ervaringen waardevol om een bijdrage te kunnen leveren in het onderwijs. In scholing, advisering en begeleiding voor leerkrachten, schoolteams en ouders, in ondersteuning in de klas en in individuele begeleiding aan kinderen.

Afgelopen februari had ik een prettig intake gesprek bij Het Land van Rouw en kreeg ik te horen dat ik na de zomer mag starten met de Opleiding ‘Omgaan met Verlies’ – specialisatie kind en jongeren.
Ik kijk ernaar uit om dit nieuwe avontuur aan te gaan. Met Roos in mijn hart.
En daarnaast blijf ik natuurlijk genieten van mijn avonturen in het basisonderwijs.