Sinds Roos er niet meer is komt alles dieper binnen en ben ik sneller geraakt. Of ik tune juist uit en voel me verdoofd. Prikkels zijn al snel te veel.
Ik kan intens genieten, maar het is niet meer zoals het was. Ik houd het niet vast. Ik onderga het. Alsof er een hele dikke laag overheen zit die niet weggepoetst lukt.
Ik ben minder onbevangen. Stiller. En mis mijn sprankel.

Ik blijf nog dichter bij mezelf dan ik al deed. Ik kies wat ik wil en wat goed voelt voor mij. Ik ben bedachtzamer, doe minder snel toezeggingen en denk regelmatig ‘F*ck de wereld!’. Want het ergste in mijn leven heb ik al meegemaakt. Roos is dood.

Ik draag haar in alles met me mee. Mijn liefde voor haar is immens groot. En blijft voor altijd. Alleen heeft die liefde geen plek meer om naartoe te gaan. En dat doet elke dag pijn in mijn hart en voelt eenzaam.
Soms heb ik het gevoel dat ik naar iemand anders kijk wanneer ik mezelf in de spiegel zie. Ik heb meer grijze haren en zie er vermoeid uit. Ik ben niet meer wie ik was vóór Roos en alle zorgen. Ik ben niet meer wie ik was mét Roos en alle zorgen. Ik ben voorgoed veranderd.