Dat was hem dan… Morris zijn tijd op de  basisschool…
Daar waar elke ouder met een kind in groep 8 vast ook een traantje wegpinkt of weemoedig naar zijn kind kijkt omdat het ineens zo groot wordt, voel ik het vandaag extra. Ook al wil ik het niet, want deze dag is voor Morris.

Terwijl ik tussen de andere ouders op het plein applaudisseer voor de kinderen van groep 8, schiet Roos door mijn hoofd. De tranen prikken achter mijn ogen.
Het is niet alleen het besef dat ze hier eigenlijk gewoon bij had moeten zijn, maar ook het besef dat zij dit nooit mee zou gaan maken toen ze nog leefde. Het is een soort levend verlies dat lijkt door te spelen na haar dood.
Ik slik mijn tranen weg en focus me weer op groep 8. Met een brok in mijn keel kijk ik hoe Morris tussen een erehaag van kinderen en ouders de school uit fietst. Ik ben zó trots.

Na de zomer start hij op het Stadslyceum in Groningen. Ik voel me bevoorrecht dat we dit mee mogen maken.
Morris gaat een nieuwe fase in.
En dat is allesbehalve vanzelfsprekend.