Het is herfst, lieve Roos.
Het seizoen van de mooie luchten, kleurenpracht en heerlijke geuren. Het seizoen van guur weer, sombere dagen en bomen die loslaten. Het seizoen van verandering en tegenstellingen.
Het seizoen waar jij zo van hield…
De herfst.
Met de wind in je haren, ritselende bladeren en regendruppels op je huid. Het seizoen waarin jouw zintuigen volop geprikkeld werden.

De tweede herfst zonder jou…
Misschien is het gewoon het verstrijken van de tijd sinds jouw overlijden, maar net als vorig jaar verandert er weer van alles in mij…
Direct na jouw overlijden kwam ik terecht in een soort bubbel. Ik had voor het eerst in twaalf jaar het gevoel dat ik niet meer voortdurend hoefde te reageren op wat er gebeurde. Ik hoefde niet meer altijd alert te zijn en kon ècht ‘uit’ staan. Ik was lief en zacht voor mezelf, nam de tijd, stond stil, voelde… En in de rust die ontstond, was jij enorm dichtbij.
De lente ging voorbij, de natuur veranderde langzaam. De zomer daarop bloeiden er opvallend veel klaprozen, die iedereen aan jou deden denken. Alsof ze bloeiden voor jou.
En toen kwam de herfst. De bomen lieten langzaam los. En ook bij mij veranderde er iets. Na 6 maanden knapte mijn bubbel. Vanaf dat moment kwam de wereld weer keihard binnen. En ook al nam ik nog steeds de tijd en probeerde ik mijn grenzen te voelen, laagje voor laagje werden alle heftige gebeurtenissen afgepeld. Ziekenhuisopnames, onderzoeken, de diagnose, het inleveren, aanpassen, medische handelingen, ambulances, het achterlaten, de machteloosheid, angst en de uitputting… Met daar bovenop de rouw. Het missen van jou en alles om jou heen.
Ik kwam terecht in de rauwe versie van rouw en het stilstaan bij èn herbeleven van 12 jaar heftigheid.
Ik zocht hulp, kwam tot de conclusie dat sommige dingen tijd nodig hebben en sommige voor altijd blijven bestaan en ik gunde mijn lijf zachtheid.
En vanaf dat moment werd mijn wereld langzaam een klein beetje groter. Ik kreeg meer energie en kon steeds meer aan. Met ups en downs.
De seizoenen verstreken. Er ging een jaar voorbij. Ik maakte nieuwe herinneringen, vierde feesten, herdacht, zette stappen vooruit en soms achteruit. En ik leerde vooral dat ik ook zonder jou het gevoel kan hebben dat je er ten volste bij bent.

Het nu is het weer herfst.
De tweede herfst zonder jou.
Mijn lijf is onrustig, mijn hoofd draait overuren en ik kan weinig aan. Ik voel me verdrietig, moe en heb weinig zin in dingen. Ik droom rare dromen over jou en mis je enorm, lieve Roos. Ik zie op tegen de Kerstdagen die eraan komen, het idee van samenzijn maar niet compleet. En tegelijkertijd heb ik zin in de warmte, de lichtjes en kneuterigheid waar jij ook zo van hield.

En terwijl ik dit schrijf, bedenk ik me dat dát misschien de verandering is die deze tweede herfst zonder jou teweeg brengt… De tijd verstrijkt, maar wat die tijd met mij doet laat zich niet voorspellen. Waar ik vorig jaar uit de bubbel kwam en ontdekte dat de wereld keihard doordraaide, mag ik nu misschien even wat vaker terug in die bubbel kruipen. Die bubbel waarin ik lief en zacht was voor mezelf, de tijd nam, stilstond en voelde… De bubbel waarin rust ontstond en jij onwijs dichtbij voelde…

Ik mis je Roos.
Voor altijd.