Ik liet je los toen ik je wilde houden dat is vast houden van -vertEllens- Daar zaten we. Gespannen, in een kleine gesprekskamer zonder ramen. Ik weet nog dat ik een grapje maakte over het vreselijke, kunstmatige licht in de kamer. Om het ijs te breken. Alsof dat gebroken kon worden bij een gesprek waarvan je eigenlijk al weet dat er een zwart scenario uit gaat komen. We zaten om tafel met Roos haar kinderarts en de verpleegkundige van het…
“U zou vanmiddag bellen, maar we zijn in het ziekenhuis voor een echo, is het ook mogelijk om op de poli langs te komen? Roos lijkt wat vol te zitten en had gisteren zuurstof nodig, het ongemak wordt niet minder. We zouden het fijn vinden als u haar ook even beoordeelt.” Precies een jaar geleden mailde ik iets in die strekking naar Roos haar kinderarts. Roos zou een echo krijgen van haar nieren, blaas, maag, darmen, galblaas… eigenlijk haar hele…
Toen Roos geboren werd maakten we een spaarrekening voor haar aan… Voor ‘later’. Voor haar rijbewijs, studie of voor als ze de wereld zou willen ontdekken. We hadden géén idee dat ‘later’ niet zo vanzelfsprekend was als we toen voor ogen hadden. Dat werd duidelijk toen ze, vlak voor haar tweede verjaardag, de eerste epileptische aanvallen kreeg en haar ontwikkeling al snel stagneerde. ‘Later’ kreeg vanaf dat moment een totaal andere betekenis. Maar spaargeld zou alsnog goed van pas komen….
Precies een jaar geleden schreef ik een stukje bij onderstaande foto; “Vast… Afspraken afgezegd, agenda omgegooid, plannen gewijzigd. Ik zit vast. Roos is te slecht voor Ilmarinen. Ze is ongemakkelijk, moe en epileptisch. En na contact met de kinderarts moeten we vanmiddag langskomen voor een check up. De onvoorspelbaarheid van de situatie van Roos… Soms word ik onrustig van dit soort situaties. Ben ik gefrustreerd omdat mijn dag anders loopt. Baal ik omdat ik mijn plannen om moet gooien. Ben…
Vandaag is het de 27e. Een nieuwe maand erbij zonder lieve liefste Roos. Maar vandaag voel ik het extra… Vandaag leven we al 11 maanden zonder Roos. Nog één maand en dan is ze precies een jaar dood… De laatste weken spelen zich momenteel als een film af in mijn hoofd. Ik denk regelmatig aan waar we vorig jaar rond deze tijd waten. Wat we deden. Wat er gebeurde. Wat we voelden… Alle bezoeken en gesprekken in het ziekenhuis, alle…
Vier jaar geleden gingen Erik, Morris en ik voor het eerst op vakantie naar het buitenland zonder jou, lieve Roos. We hoefden even geen rekening te houden met medische handelingen, medicijntijden, aanpassingen en epilepsie. We konden gaan en staan waar we wilden en kwamen op plekken waar we met jou nooit hadden kunnen komen of waar we jou geen plezier mee zouden doen. Een vakantie zonder jou voelde dubbel, alsof we je achterlieten, maar we leerden dat we ondanks alle…
Precies 42 weken geleden ging Roos dood. Ik noem het bij de naam. Maar ik haat het. Ik haat het dat ze er al 42 weken niet meer is. Nog 10 weken en dan is er een jaar voorbij zonder haar. Een jaar… Ik haat het. Ik huil niet meer iedere dag om Roos. Maar ik denk wel aan haar. Elke dag. Wanneer ik bewust stil sta of foto’s bekijk. Maar veel vaker in dagelijkse dingen. Een liedje op de…
38,4 weken. Zolang droeg ik jou dichtbij me in mijn buik tot de dag dat je werd geboren. Tijdens mijn zwangerschap fantaseerde ik vaak over hoe het later zou zijn. Ik bedacht me dat ik je haren zou laten groeien en er grappige knotjes in zou maken. Dat ik veel met je zou gaan tekenen en knutselen. Dat we samen naar theatervoorstellingen en musea zouden gaan. Ik hoopte dat je een buitenkind zou worden en in bomen zou klimmen. Ik…
“Wat wil je eten als we je verjaardag vieren?”, vraag ik. “Hamburgers,” antwoord Morris resoluut, “…van de McDonald’s. Zo is Roos er ook een beetje bij.”. De vrijdag voor zijn verjaardag hebben we een klein feestje. Morris oogt ontspannen en geniet van de aandacht en cadeaus die hij krijgt. Wanneer de meeste visite weg is en we nog wat nakletsen met oma en lieve vrienden gaat Morris plotseling op een stoel staan. “Ik ga even een speech geven…”, zegt hij….
En zo loopt 2025 bijna op haar eind. Een intens heftig jaar… Ik durf wel te zeggen dat 2025 het allerheftigste jaar uit mijn leven is. En toch zou ik het liefst willen dat het voor altijd 2025 blijft. 2025 hoort nog bij jou, lieve Roos. Het was geen makkelijk jaar voor jou, maar je was er nog… We hebben samen herinneringen gemaakt en ik kon je nog troosten en voor je zorgen. Ik heb je heel veel geknuffeld en…