Dat was hem dan… Morris zijn tijd op de basisschool… Daar waar elke ouder met een kind in groep 8 vast ook een traantje wegpinkt of weemoedig naar zijn kind kijkt omdat het ineens zo groot wordt, voel ik het vandaag extra. Ook al wil ik het niet, want deze dag is voor Morris. Terwijl ik tussen de andere ouders op het plein applaudisseer voor de kinderen van groep 8, schiet Roos door mijn hoofd. De tranen prikken achter mijn…
Sinds Roos er niet meer is komt alles dieper binnen en ben ik sneller geraakt. Of ik tune juist uit en voel me verdoofd. Prikkels zijn al snel te veel. Ik kan intens genieten, maar het is niet meer zoals het was. Ik houd het niet vast. Ik onderga het. Alsof er een hele dikke laag overheen zit die niet weggepoetst lukt. Ik ben minder onbevangen. Stiller. En mis mijn sprankel. Ik blijf nog dichter bij mezelf dan ik al…
Dood, verlies, rouw… Voor veel leerkrachten (en volwassenen in het algemeen) ongemakkelijke onderwerpen, waar bovendien weinig echte kennis over is. We handelen vaak op gevoel of op dat wat we denken dat het beste is. Laten we er maar niet teveel naar vragen, want dat brengt alles weer boven. Laten we het kind maar even ontzien in alles, want het heeft al genoeg aan zijn hoofd. Als er jaren later opvallendheden in gedrag of ontwikkeling zijn, wordt dat zelden gekoppeld…
Lieve liefste Roos, Vandaag ben je precies 60 weken niet meer hier… Soms betrap ik me erop dat ik al een paar dagen niet gehuild heb. Vaak schieten dan gelijk de tranen in m’n ogen omdat ik me schuldig voel. Omdat ik bang ben dat ik je vergeet. Maar als ik dan in stilte nadenk, realiseer ik me dat ik je elke dag diep bij me draag. Je komt elke dag voorbij. Bewust en onbewust. Meestal in kleine dingen. En…
Roos was net 4 jaar toen ze voor het eerst ging logeren in het logeerhuis van Ilmarinen. Eerst een nachtje om te proberen, en als dat goed ging zou ze iedere maand een weekend gaan logeren. Ik vond het verschrikkelijk… Het idee dat wij ‘gewoon’ thuis waren met Morris, terwijl we Roos ‘wegstopten’ in het logeerhuis. Het idee dat begeleiders haar nog niet kenden… en de vraag of dat wel zou gaan komen als ze haar maar een weekend per…
Een hulpmiddel is niet zomaar een hulpmiddel. Soms is het een verlengstuk van iemands leven. Het eerste hulpmiddel van Roos was een aangepast bed. Ik kan me nog goed herinneren dat ik het bed verafschuwde omdat ze niet langer in een regulier bed kon slapen. Zo’n joekel van een bed voor zo’n klein meisje van net twee jaar oud. Maar al snel bleek dat we niet zonder konden. Het bed van Roos was niet alleen een bed waarin ze veilig…
Een jaar, lieve Roos… Al een jaar moeten we je missen en tegelijkertijd is het pas een jaar geleden dat je ging. De aanloop naar jouw overlijdensdag was zwaar. Voor ons allemaal. De weken daarvoor vonden we heftig. Met herbelevingen, heel veel tranen en een intens gevoel van gemis. Anders dan bij de eerste verjaardag zonder jou, hadden we nu gee plan. We wilden het over ons heen laten komen. Het enige wat Erik en ik voelden was dat we…
Ik word vroeg wakker na een paar uurtjes te hebben geslapen. Eigenlijk durfde ik niet te slapen, maar nadat de verpleegkundige zei dat ze bij Roos zou blijven en beloofde mij wakker te maken bij iedere verandering, ben ik toch naar bed gegaan. Ik sta op en ga gelijk bij Roos kijken. De verpleegkundige vertelt dat de nacht goed is gegaan. Roos ligt er nog precies zo bij als gisteravond. Rustig en comfortabel ogend. Alleen haar ademhaling klinkt wat zwaarder….
Rond een uur of 7 wordt Roos ‘wakker’ door twee flinke epileptische aanvallen. Omdat het nog vroeg is, tilt Erik haar tussen ons in op het grote bed. Net als vroeger, toen ze nog klein was. We hoeven er niet uit en kunnen de dag rustig opstarten, want Morris logeert bij een vriend. Ik ga tegen Roos aanliggen en met mijn armen om haar heen valt ze weer in slaap. Ik voel de schokjes door haar lijf schieten. De epilepsie…
21 t/m 25 april 2025 Op de achtergrond heeft het KindComfortteam alles in werking gezet: de thuiszorg is geregeld, er is contact geweest met onze huisarts en de benodigde spullen zijn al in huis. De grote vraag is alleen: wanneer starten we? Roos kreunt minder en oogt rustiger. Maar eten en drinken verdraagt ze slecht (uitgezonderd de hamburger van de Mac die Erik voor haar meeneemt). Ze kan haar temperatuur niet meer reguleren, krijgt een vreemde plek op haar neus,…