Elke dag, lieve Roos, bekijk ik de foto’s in mijn telefoon van die datum. En elke dag komen er foto’s en filmpjes voorbij van jou op die datum door de jaren heen. Vandaag komt er een serie foto’s van jouw heerlijke eigenwijze blik voorbij. Foto’s die ruim een half jaar voor jouw overlijden werden gemaakt. Je had een heldere en goede dag. De tranen rollen over mn wangen terwijl ik er naar kijk…

Vandaag mis ik je op de voorgrond. Ik huil om het minste of geringste, denk voortdurend aan je, kan niets incasseren en ben thuis ronduit onaardig. Het is de tol van een week (veel) teveel hooi op mn vork, met elke dag intensieve activiteiten, sociaal aan staan, regeldingen, focus en weinig tot geen momenten voor rust. En door de vermoeidheid vallen al mijn filters weg en voel ik het verdriet, de pijn en het gemis extra… Ik kan niet meer stoppen met huilen. Een keiharde les en duidelijk signaal dat ik mijn grenzen weer beter moet gaan bewaken.

Toch raap ik mezelf zometeen bijeen en zet ik de knop weer om, zoals ik dat 12 jaar lang heb gedaan op de momenten dat het niet anders kon. Vanavond kan het namelijk ook even niet anders. Samen met een groep lieve mensen speel ik de laatste voorstelling van een geweldig theaterstuk. Iets dat me naast alle andere gevoelens onwijs veel blijdschap en energie geeft.
En vanaf morgen?
Dan stel ik mijn grenzen weer scherp en laat ik alles wat er is er gewoon weer zijn…