Soms heb ik van die dagen…
Dan erger ik me aan iedereen en irriteert alles me. Dan huil ik grote tranen om de kleinste dingen. Dan raast er een storm in mij en krijgen de mensen die ik liefheb de volle laag.
Vandaag heb ik zo’n dag.

Ik sta op en erger me aan de kast op onze slaapkamer. Als ik me afdroog na het douchen irriteert het me dat we de badkamer nog steeds niet aangepakt hebben. En ik word boos omdat ik bijna struikel over spullen op de trap. Wanneer ik de woonkamer binnenkom, krijgt Erik gelijk de volle laag; “Wanneer ga je die kast afmaken?”, “Ik word gek van de badkamer, die moet echt veranderd…”

Het is niet eerlijk van me. Ik weet namelijk heel goed dat de onrust die ik voel helemaal niets te maken heeft met de kast zonder deuren of het gebrek aan opbergruimte in de badkamer. En ik moet het al helemaal niet op Erik afreageren.

Als ik in stilte op Roos haar kamer zit, komen de tranen. Gisteren kwamen we thuis van een paar gezellige en ongedwongen dagen op Terschelling met mijn broer en zijn gezin. Het was heerlijk, maar ook confronterend. Zij samen met hun mooie gezin, wij met z’n drieën. Niet compleet. Nooit meer compleet. Op het eiland kon ik dat gevoel parkeren, maar vandaag komt alles er vol uit. Ik mis Roos als we met z’n allen weg zijn. Ik mis Roos bij de familie. Ik mis haar bij ons. En het feit dat haar geboortedag deze maand is, doet nog een extra schepje op mijn gemoedstoestand.

Vandaag heb ik zo’n dag.
Ik geef me over aan het verdriet en laat mijn tranen stromen. Langzaam voel ik me rustiger worden. Ik zeg sorry tegen Erik en leg uit waarom ik zo naar deed. Dat dat niets te maken had met hem, of de dingen die moeten gebeuren. De rest van de dag houd ik me gedeisd. Ik maak monchoutaartjes, kijk met een glimlach naar de bos rozen die ik van een vriendin kreeg en geniet van de regenbogen en lichtjes op Roos haar kamer.
Morgen is het weer een nieuwe dag.