En daar stond ik. Aan het begin van een nieuwe reis. Met enorme zin. Maar ook stijf van de spanning. Geen idee wat me te wachten zou staan…

Afgelopen donderdag en vrijdag startte ik met nog 17 andere vrouwen de opleiding ‘Omgaan met Verlies’ (specialisatie kind en jongeren) bij Het Land van Rouw.
Samen met deze groep dappere ridsters (ja, we zijn geen prinsessen) en met Roos in mijn hart mag ik de komende twee jaar op reis in het land van rouw. Ieder een eigen verhaal, ieder een eigen doel, maar samen naar de eindstreep.

De tweedaagse start was intens, veel, vol, mooi, warm, spannend, stoer, gezellig, veilig, open en bijzonder. Ontmoeten in verbinding. En bij wie ik de verbinding nog niet helemaal voelde, is de nieuwsgierigheid nóg meer gewekt. Nieuwsgierig naar de ander én naar mezelf.
Toch vind ik het ook spannend. Want na deze twee intensieve dagen ben ik zo moe dat ik minder kan verdragen, filters vervagen en de twijfel toeslaat…
Ben ik al wel echt klaar voor deze reis? Is er al genoeg ruimte voor een nieuw avontuur? Moet ik niet nog iets langer stil blijven staan en vertragen, zoals ik dat zó bewust heb gedaan na Roos haar overlijden en de 12 intensieve jaren daarvoor? Omdat ik voelde dat ik dat nodig had.
Of is er nu gewoon voldoende ruimte? Anders zou ik toch ook niet gestart zijn? En had ik er toch niet oprecht heel veel zin in gehad?
En zo word ik na (en ook tijdens) deze twee dagen voortdurend heen en weer geslingerd tussen hoofd en hart en hart en hoofd.
Maar eigenlijk hóéf ik hier helemaal niet meer over na te denken. Of het te voelen. Ik ben het avontuur namelijk al aangegaan. En ik weet dat ik mijn weg wel vind. De afgelopen twaalf jaar ben ik immers zo vaak verdwaald in de Wereld van Klaproos. In een wereld waar niets zeker is.
Ik durf best te verdwalen. Ik ben er zelfs goed in. En ik heb altijd het volste vertrouwen dat ik wel weer een pad tegenkom. Of anders gewoon een pad creëer.

Dus kom maar op met het avontuur!