Ik was nèt op m’n werk, toen ik 3 gemiste oproepen en een ingesproken voicemailbericht op m’n telefoon ontdekte. De uroloog wilde Roos, na het bericht en de foto’s die ik de avond ervoor gestuurd had, graag op de spoedpoli zien. Of we ons een uur later konden melden…
Roos haar vesicostoma liep niet helemaal lekker. De insteek leek kleiner te worden… Groeide hij dicht? In combinatie met wat andere klachten een reden om direct langs te komen. En zo zaten we wéér in het ziekenhuis. Uitgerekend op de dag dat we Roos ‘s middags naar het logeerhuis zouden brengen en zelf richting Parijs zouden vertrekken. Halló stress en dáág energie…

Ik weet niet wat het is, maar op de een of andere manier is er altijd wel íets als we op vakantie gaan. Als het geen betrekking heeft op Roos, zoals een infectie of opname, dan is het wel pech met de bus, een overlijden of uitvaart, een navelbreuk bij Erik of Morris die een ontstoken kies heeft die accuut getrokken moet worden. “Story of our lives…”, zoals Erik het zegt, “… maar het komt ook altijd weer goed.”.
En uiteindelijk kwam ook dit inderdaad weer goed. De uroloog plaatste een verblijfskatheter, er werd een plan van aanpak gemaakt, team Roos wilde als achterwacht fungeren (bleek achteraf ook nodig vanwege ziekte in het logeerhuis) en we brachten Roos die middag alsnog naar het logeerhuis. Zelf besloten we dat het verstandiger was om niet diezelfde middag te vertrekken, maar pas de volgende ochtend. Eerst de rust in onze hoofden en lijven terug.
En zo ging het…

We beleefden uiteindelijk een heerlijke mini vakantie in Parijs. Erik, Morris en ik. We genoten van Disneyland (behalve dan van die enge achtbaan in het donker die tóch over de kop bleek te gaan). We wandelden ruim 25 km in de zon langs (bijna) alle bekende toeristische bezienswaardigheden in Parijs. We lazen boeken, keken films, dobberden in het mega grote zwembad op het park waar we verbleven en pakten rust wanneer we wilden.
Natuurlijk misten we Roos en dachten veel aan haar (en pinkten een traantje weg bij de eindshow van Disney omdat zij het ook prachtig zou vinden). Op vakantie zonder Roos went nooit en het schuldgevoel blijft altijd knagen. Maar inmiddels weten we ook dat missen en genieten naast elkaar kunnen (en mogen) bestaan en dat een vakantie zonder Roos echt minder gecompliceerd en minder hard werken is. Een halve week voelt daarom ook als twee hele weken.

Terugkomend op die onverwachte gebeurtenissen voor onze vakantie… Het kost bakken energie en geeft heel veel stress, maar maakt ons ook enorm flexibel. Knop om, schakelen en er het beste van maken. Soms direct wanneer de storm is gaan liggen, soms iets later als blijkt dat de storm langer duurt. Net hoe het uit komt. Hoe dan ook maken we uiteindelijk altijd mooie herinneringen. Compleet of niet compleet. En misschien moeten we het maar zien als een teken ofzo… Misschien probeert een of andere hogere macht ons gewoon te vertellen dat we EXTRA moeten genieten van het feit dat we op vakantie kúnnen… want dat is zeker niet vanzelfsprekend.