Het was een goede dag. De zon scheen, Roos was na een paar pittige dagen eindelijk weer helder en ontspannen en de sfeer in huis was relaxed ondanks dat er geen begeleider voor Roos was en we zelf een tandje bij moesten zetten. In de ochtend ontbeten we met pancakes op bed, stapte Roos rond in haar loophulp en rommelden we wat aan in huis. ‘s Middags wandelden Morris, Roos en ik naar mijn lieve vriendin die de verjaardag van haar dochter vierde. We werden met open armen ontvangen, want het is bijzonder dat Roos mee gaat naar dergelijke feestjes. Maar eigenlijk wist ik al toen ik Roos installeerde en naast haar ging zitten dat ik een beter gewoon bij mijn eerste plan had kunnen blijven; dochter feliciteren, cadeautje afgeven en verder wandelen… Roos humde aan een stuk door. Onrustig, ongemakkelijk, in zichzelf gekeerd. En mij lukte het niet om te filteren. Dus raakte ik ook in mijzelf, gericht op Roos. Met tranen prikkend in mijn ogen, omdat ik niet net als de anderen gezellig kon kletsen terwijl de kinderen zich ‘gewoon’ redden. Een brok in m’n keel omdat ik mijn 13-jarige dochter taart aan het voeren was en drinken gaf uit een tuitbeker, terwijl ik het kwijl van haar kin veegde. Een pijnlijke confrontatie.
Meestal heb ik er geen last van. Omdat Roos gewoon Roos is en dit ons leven. Omdat het is zoals het is en we het goed hebben binnen de mogelijkheden. Maar zo af en toe hakt het er tóch even weer keihard in. Vooral wanneer ik moe ben en het me niet meer lukt om te filteren. Op die momenten ben ik me bewust van ieder geluid en elke beweging van Roos. Ik ben me bewust van mijn omgeving. Bewust van hoe anderen zich gedragen. Bewust van starende ogen of meelijwekkende blikken.
Overigens gebeurde dat laatste niet op het feestje. Dat kwam even later, toen ik vrij abrupt besloot om te gaan en nog met Roos en Morris een suikerspin op de kermis ging halen. En onderweg naar huis, toen twee jongens voorbij fietsten en eentje een gek gezicht naar Roos trok terwijl hij er een naar geluid bij maakte, toen had ik het helemaal gehad.

Gelukkig wachtte thuis een lekkere hartige taart die ik die ochtend gebakken had. En werd Roos weer ontspannen toen ze uit haar stoel was.
En de dag is nog niet voorbij. Morris en ik gaan zometeen nog een avondje uit met mijn moeder. Samen naar Shrek de musical. Dus we sluiten de dag weer af zoals hij begon. Gewoon goed.