Lichtpuntjes

Om ontspannen bij weg te dromen.
Om rustig te worden bij onrust.
Ter afleiding bij ongemak.
Om een feestje te bouwen bij goed nieuws.
Om naar te kijken bij verveling.
Om heerlijk bij te snoezelen.
Om een saaie ruimte op te vrolijken.
Of gewoon een beetje licht in de duisternis…

Twaalf jaar lang was het UMCG Beatrix
Kinderziekenhuis een groot deel van het leven
van Roos. Altijd als ze naar het ziekenhuis ging, nam ze dit compacte lichtje mee. Maar ook tijdens vakanties of logeerweekenden ging het mee in haar koffer.
In Roos haar nalatenschap geven we graag
’haar licht’ door. Omdat we weten hoe waardevol lichtpuntjes zijn op momenten dat je ze goed kunt gebruiken.

Dit stond op het kaartje bij de tweede donatie van Roos haar spaargeld. Twee kratten sterrenlaserprojectors (snoezellampen) aan afdeling M4 van het UMCG Beatrix Kinderziekenhuis.

Toen Roos geboren werd, maakten we een spaarrekening voor haar aan. Voor ‘later’. Voor haar rijbewijs, studie of voor als ze de wereld zou willen ontdekken.
We hadden géén idee dat ‘later’ niet zo vanzelfsprekend was als we dachten. Dat werd duidelijk toen ze, vlak voor haar tweede verjaardag, de eerste epileptische aanvallen kreeg en haar ontwikkeling stagneerde. ‘Later’ kreeg vanaf dat moment een totaal andere betekenis. Spaargeld zou overigens nog steeds goed van pas komen. Voor hulpmiddelen, spelmateriaal of bij onvoorziene omstandigheden.
En toen…
Toen kwam het moment dat er helemaal geen ‘later’ meer was… Althans niet voor Roos.

Voor Erik, Morris en mij was gelijk duidelijk: Roos haar spaargeld zouden we niet op onze eigen rekening storten, maar doneren aan organisaties die belangrijk waren in haar leven. Organisaties waar we herinneringen met haar hebben. Organisaties waar zij het fijn heeft gehad of waar goed voor haar is gezorgd.

Afgelopen maandag, precies anderhalf jaar na Roos haar overlijden, was het UMCG Beatrix Kinderziekenhuis aan de beurt.
Het was niet de eerste keer dat we weer in het UMCG waren na Roos haar overlijden, maar wél de eerste keer op ‘haar’ afdeling. De afdeling waar Roos 12 jaar kind aan huis was. Een afdeling waar 12 jaar aan angstige, nare en verdrietige herinneringen liggen, maar ook mooie, bijzondere en leuke. En waar we 12 jaar contact hadden met lieve, betrokken verpleegkundigen. Verpleegkundigen die Roos als klein pluuske van bijna 2 ontmoetten en haar zagen opgroeien tot een mooie dame van bijna 14.

Met warme knuffels en waterige ogen werden we hartelijk ontvangen. Niet door één verpleegkundige, maar door een handjevol. Zélfs Roos haar kinderarts was erbij. Het was een warm, waardevol en intens moment.
We kwamen die middag om ‘lichtpuntjes’ te brengen, maar kregen onwijs veel lichtpuntjes terug.