Precies één week geleden ging je allermooiste en allerliefste Roos…
Al kwam je overlijden niet plotseling, het kwam wel snel. Sneller dan we verwachtten. Natuurlijk wisten we dat je door de jaren heen stap voor stap inleverde. Maar de afgelopen weken ging het ineens wel heel snel. Je sliep overwegend en had veel last van jouw epilepsie. Wanneer je wakker was lag je lusteloos voor je uit te staren of kreunde je van ongemak. De glans in je ogen was verdwenen, je lachte niet meer en je kon zelfs niet meer van eten genieten. Behalve dan van die hamburger van de MacDonalds die je twee dagen voor je overlijden met je ogen dicht en op pure wilskracht at. Je genoot daar nog wel van. Nooit gedacht dat een hamburger ons zo kon emotioneren.
De epilepsie had jouw lijf compleet uitgeput. En uit veel zware gesprekken met artsen kwam naar voren dat ze eigenlijks niets meer voor je konden doen. Alleen inzetten op comfort. Je was moe… op… klaar. En je leek je er zelf bij neer te leggen. Alsof je ons leek te zeggen; “Het is goed zo, pap en mam. Ik kán echt niet meer…”.

De zaterdag voor je overlijden werd je ‘wakker’ door twee grote aanvallen vlak achter elkaar en was oncomfortabel. Erik tilde je al vroeg tussen ons in op het grote bed. En terwijl ik me lekker tegen je aan vleide, probeerde hij je een oranje tompouce te geven. Koningsdag werd die dag gevierd. Maar ook al had ik voor de vorm zelf een oranje broek aangetrokken en oranje clipjes en een rood/wit/blauw elastiek in jouw haren gedaan, van de feestelijkheden hebben wij die dag niets meegekregen. Want waar iedereen feest vierde probeerden wij jou comfortabel te krijgen. En toen dat niet lukte met jouw eigen medicatie, gaven we in overleg met het KindComfortteam zwaardere medicatie. Pas in de avond werd je eindelijk rustig en ben je eigenlijk niet meer wakker geweest.

De zondag daarop, nu precies één week geleden lieve Roos, zaten wij de hele dag in en rond jouw bed. Erik, Morris en ik, ondersteund door een lieve verpleegkundige die nauw contact had met jouw eigen kinderarts. We aten pizza, lazen je voor, kletsen tegen je, luisterden muziek, knuffelden jou, Morris bouwde een LEGO bloempot van Encanto bij je in bed, we huilden, we lachten en we waakten. We weken geen moment meer van jouw zijde. Jij sliep. Was comfortabel, maar heel erg ver weg… Met je eigen roze poesje in je ene hand en Morris’ muis in je andere hand. En pas toen het boek ‘Boutje van de Rommelberg’ uitgelezen was en Morris niet veel later de Encanto bloempot van Lego had afgebouwd en dat vol trots aan jou vertelde… pas toen lieve Roos blies jij je laatste adem uit. Omringd door Morris, Erik en mij. Omringd door ongelooflijk veel liefde…