In de weken kort na jouw overlijden stroomden de lieve berichten via whatsapp, social media en per post binnen. Van familie, vrienden, kennissen, buren, collega’s en oud-collega’s, van ouders van mijn werk, lotgenoten, klasgenootjes van jou, van zorgprofessionals, vanuit het ziekenhuis en Ilmarinen, vanuit een aantal organisaties die we een warm hart toedragen en van vele volgers van de WereldvanKlapRoos. Berichten van bekenden en onbekenden. Zelfs uit de meest onverwachte hoeken. Korte woorden en prachtig krachtige verhalen. Soms met een mooi cadeau ter herinnering aan jou.
Ál die kaarten, berichten, cadeautjes en reacties… Ál die woorden…. Stuk voor stuk gaven en geven ze steun. We zien het niet alleen als een blijk van medeleven naar ons, maar ook als een teken dat mensen jou zagen. En dat maakt ons onwijs trots. Jij werd gezien, lieve Roos. Ons bijzondere bloemenkind.

Vanavond las ik de kaarten weer door. Maar liefst 280 kaarten. Ik las ze stuk voor stuk terwijl ik op de grond in jouw kamer zat. Voor je bed. En toen de tranen kwamen, begon de zon plotseling te schijnen… Recht op de Nijntjediscobal waardoor honderden kleine ‘sterren’ in jouw kamer straalden. En ik kon alleen maar glimlachen met een warm gevoel van binnen. Wat voelen we ons onwijs gesteund en gezien.
Dankbaar…