Overal om me heen zie ik vakantiekiekjes voorbij komen of hoor ik vakantieverhalen en -plannen. Deze week zou je eigenlijk gaan logeren, lieve Roos. En zouden Erik, Morris en ik een weekje ‘onbezorgd’ op vakantie gaan. Maar los van de week BioVakantieoord die al geboekt stond, hadden we verder nog niets geboekt. Die korte vakanties zonder jou boekten we sowieso pas op het laatste moment vanwege onvoorziene omstandigheden zoals een ziekenhuisopname of uitval van personeel.
Maar nu, met nog een aantal weken zomervakantie voor de boeg, lijkt de wereld voor ons open te liggen. We kunnen in principe gaan en staan waar en wanneer we willen, hoeven nergens rekening mee te houden, niets te regelen of dicht te timmeren, we hebben geen beperkingen en geen zorgen… Alleen heb ik weinig zin om ‘lekker op vakantie gaan’.
Ver weg… Lang weg… Ik wil het niet. Nog niet.
Ik word onrustig van het idee om ver van huis te gaan. Ik heb geen energie om nieuwe plekken te ontdekken en geen ruimte om nieuwe indrukken op te doen. Ik ben te moe om te kunnen schakelen. Ik trek het nu nog niet.

Overigens vind ik de resterende weken thuis blijven geen optie. Voor mezelf maakt het niet uit, maar Erik heeft wèl behoefte om eruit te gaan en Morris gun ik ook een andere omgeving. Ze mogen best met z’n tweeën… maar juist nu, nu zonder jou alles zo enorm veranderd is, voelt dat naar Morris toe niet goed. Overigens heeft Morris zelf ook aangegeven graag met z’n drieën weg te willen. En dus heb ik afgelopen week last minute een weekend Terschelling geboekt. En het is oké.
Terschelling is bekend en vertrouwd. Het is het eiland waar jij je eerste vakantie van jouw leven vierde, lieve Roos. Je was toen 8 maanden oud. Het is het eiland waar ik ieder jaar wel een keer kom, al 20 jaar.
Ik ken de weg, weet waar ik alles kan vinden, we kunnen uitwaaien aan zee, slapen in een normaal bed en ik ken de adresjes waar we lekkere taart kunnen eten. Ik hoef op het eiland geen nieuwe plekken te ontdekken of nieuwe indrukken op te doen. Het enige wat ik moet doen is ademen. En er zijn. En dat is meer dan genoeg voor nu.

En Morris? Die is helemaal blij. Hij wilde altijd al eens naar Terschelling toe!