Hulpmiddelen…
Ze maakten Roos haar leven en ons leven makkelijker… En al verafschuwden we ze soms, we konden er niet zonder.

Roos had thuis een heel arsenaal aan hulpmiddelen; een speciaal bed, een douchebrancard, een douchestoel, rolstoel, trippelstoel, plafondlift, loophulpmiddel, oogebstuurde spraakcomputer, vernevelapparaat, zuurstofconcentrator, spalken, epilepsiehelm… en vast nog meer.
Haar hulpmiddelen zorgden voor veiligheid, comfort, overname van functies, ondersteuning en voor participatie.

De hulpmiddelen waren echter geen eigendom van Roos, maar hadden we in bruikleen via de gemeente (WMO) en de verzekering. Zodra een persoon komt te overlijden worden de hulpmiddelen opgehaald. Soms al na een week. Gelukkig kregen wij iets meer tijd… Want (de meeste) van Roos haar hulpmiddelen waren niet ‘gewoon’ een hulpmiddel, ze waren een verlengstuk van Roos. Ze waren alles bepalend voor haar leven èn ons leven. Er dus zitten er emoties en herinneringen in…

Erik schreef afgelopen zondag een stukje over Roos haar rolstoel dat bovenstaande verhaal haarfijn duidelijk maakt.

Lieve Roos, Maandag wordt je rolstoel opgehaald. De rolstoel waarmee we door bossen liepen, bergen op en af, door pretparken en dierentuinen, naar dierenweides en winkels. Naar Ilmarinen en het logeerhuis. Helaas ook vaak naar het ziekenhuis. De rolstoel waarin je sliep, we je voedden en knuffelden. De rolstoel waarin je spelletjes deed en enthousiast kon trappelen. Waarin we -tig rugleuningen hebben geprobeerd tot je goed zat. De rolstoel waar we ruim een jaar op hebben moeten wachten door de bureaucratie en incompetentie van de gemeente en leverancier. De rolstoel waarvoor mama explodeerde (in overleg met diezelfde gemeente en leverancier) omdat we eerst niet eens een kleur mochten uitzoeken. De rolstoel waarvoor je zelf de wielbladen van Encanto koos. De rolstoel waar we je al die jaren voorzichtig in- en uittilden. De rolstoel waarmee de wereld voor je openging.

Nu is ie leeg en zit ik ernaast in stilte op de koude vloer om de wielbladen en naamsticker eraf te halen. De herinneringen zijn talrijk, zijn mooi en tegelijkertijd realiseer ik me dat ik maandag weer een stukje van jou kwijtraak. Ik mis je zo!!!