Ik was hoogzwanger van Roos toen we trouwden. ‘Een moetje’ zouden ze vroeger gezegd hebben, maar wij trouwden niet omdat het moest, maar omdat alles dan in praktische zin in één keer geregeld zou zijn. En uiteraard vonden we elkaar ook heel lief.

Op die zonnige donderdagochtend in 2011 meldden we ons samen met onze getuigen om half 10 bij het gemeente huis om ‘even’ te trouwen. Een kwartier later stonden we als vers gehuwd stel weer buiten op de parkeerplaats te bedenken waar we zo vroeg al koffie met taart zouden kunnen krijgen. Geen trouwkleding, geen toespraak door de ambtenaar van de burgerlijke stand, geen genodigden, geen feest, geen blikjes achter de auto en geen huwelijksreis. De film die jouw vader maakte bleek mislukt omdat de camera al aan stond en uit werd gedrukt op het ‘heugelijke’ moment. En op de foto’s die we voor de vorm maakten sta jij herstellende van een hernia en ik met een opgeblazen kop en voeten als een mammoet op de goedkoopste teenslippers van de HEMA omdat ik niets anders meer paste.
Precies 10 dagen later werd Roos geboren.

Zo chaotisch als onze trouwdag verliep, zo chaotisch waren de afgelopen 14 jaar ook. We hebben samen verdrietige, heftige, stressvolle, boze, angstige, frustrerende en zware momenten meegemaakt.
Genoeg om elkaar volledig kwijt te raken. Maar we zijn altijd weer tot elkaar gekomen. We vinden elkaar (meestal) nog steeds lief en genieten van de mooie, grappige, liefdevolle, leuke, kleine, gouden momenten. We houden elkaar vast en laten elkaar los. We helpen elkaar, troosten elkaar, hebben begrip voor elkaar, zien elkaar, steunen elkaar en houden elkaar spiegels voor. We zorgen, lachen, huilen, knuffelen en maken ruzie. En we doen het allemaal samen. En dat is denk ik onze kracht. Samen.

Vandaag zijn we 14 jaar getrouwd.
14 jaar met hoogtepunten en dieptepunten. Met als absoluut dieptepunt Roos haar overlijden waar we beiden op onze eigen manier mee omgaan. Overigens heb ik het volste vertrouwen dat we elkaar ook in dit intense verdriet blijven zien en elkaar vast blijven houden. En tot dusver doen we dat goed… Met ups en downs, in voor- en tegenspoed. Samen kunnen we de wereld aan!
Ik hou van je lieve Erik!