“Weet je nog dat we in de Efteling waren? Ik voelde me zo fijn daar met jou.”, schreef je nichtje Bo tijdens jouw uitvaart op haar herinneringskaartje.
Een herinnering aan het weekend dat opa en oma 50 jaar getrouwd waren en hun kinderen en kleinkinderen een lang weekend meenamen naar Kaatsheuvel, naar de Efteling. Vandaag precies een jaar geleden.

Ondanks dat de epilepsie zich niet liet voorspellen en we nooit wisten hoe jouw dag eruit zou zien, weerhield het ons niet om jou mee te nemen lieve Roos. Warm ingepakt en bepakt en bezakt met de spullen die nodig waren in de zorg voor jou vertrokken we naar de Efteling. En uítgerekend die dag was je gigantisch helder en ontspannen. Je genoot van alle muziek, kleuren, de lichtjes, de reuring en keek de hele dag je ogen uit.
Je maakte een ritje in de Symbolica, veilig tussen Erik en mij in. Je maakte met opa, oma, oom Jan-Willem, neefje Seb en mij een rit met de stoomtrein, terwijl jouw begeleider de achtbanen trotseerde met Morris (want mij krijg je daar ècht niet in). Nichtje Bo stond liefdevol haar oorwarmers af omdat ze bang was dat je het koud zou krijgen en tante Jolien deelde haar warme stroopwafel met jou. En terwijl Erik en ik met Morris in de rij stonden bij de Danse Macabre, ging jij samen met jouw lieve begeleider in de Pagode en wiegde met je hoofd mee op de muziek van Aqua Noura.
Lieve Roos, het was zo’n onwijs bijzondere dag. Niet alleen omdat we samen met de familie in de Efteling waren, maar ook omdat jij er écht bij was die dag. Van de rest van die vakantie kreeg je namelijk niets mee omdat je compleet knock-out op de bank lag door de epilepsie.
Wat we toen nog niet wisten was dat het onze laatste vakantie als familie samen zou zijn. Het is nu een dierbare en waardevolle herinnering. Zelfs voor jouw nichtje Bo van toen net 8 jaar oud.
We missen je, lieve Roos. We missen je allemaal.
Samen is nooit meer compleet.