Morris wil z’n bed niet uit. Wanneer ik zeg dat hij eruit moet omdat hij anders te laat op school gaat komen, is zijn antwoord ‘nee’. Hij draait zich om en slaat de deken over zijn hoofd. Hij weigert uit bed te komen.
Ik weet dat boos worden alleen maar meer weerstand geeft en ik ga hem echt niet aan z’n oren uit bed trekken. In plaats daarvan vraag ik rustig waarom hij niet uit bed wil komen. Stiekem weet ik het antwoord wel. Het is even teveel.

Afgelopen weekend hadden we een kinderherdenking in het UMCG. De namen van dertien kinderen die in het eerste halfjaar van 2025 tijdens of vlak na een opname zijn overleden, werden genoemd. Ook Roos haar naam. Terwijl Roos haar foto getoond werd, staken Erik, Jasmijn, Morris en ik een kaars voor haar aan. Even daarvoor brak Morris compleet nadat de spanning zich had opgebouwd. Het nummer Fix You dat ten gehore werd gebracht door twee jongens op gitaar en piano, bracht Morris terug naar zijn gevoel en herinneringen aan Roos.
De bijeenkomst was intens. Wellicht té intens, met naast het stukje van Roos ook de namen van de twaalf andere kinderen. Kinderen die bovendien een gezicht kregen door de getoonde foto’s en de woorden die hun ouders -wanneer ze dat wilden- spraken. Morris was ervan onder de indruk.

“Ik ben moe en m’n emoties zitten hoog…”, antwoordt Morris. Hij kijkt op tegen de lange schooldag en maakt zich zorgen om zijn focus.
Vrijwel direct na zijn antwoord ontstaat er een tweestrijd in mij. Ik begrijp hem. Ik voel het ook. Activiteiten als afgelopen weekend hakken er behoorlijk in. Qua emotie en qua energie. Het liefst houd ik Morris thuis en gun hem een dag ‘even niets’. Net zoals ik die voor mezelf altijd bewust plan na dit soort activiteiten. Maar tegelijkertijd wil ik niet dat hij weer een dag school mist. Hij heeft er al een aantal gemist dit schooljaar.

Wanneer Erik voorstelt om hem naar school te brengen, komt Morris toch z’n bed uit. “Probeer het gewoon”, hoor ik mezelf zeggen. Morris wil wel, maar is ook bang dat wanneer hij eenmaal school is, hij van zichzelf eist om het nog heel even aan te kijken en nog even vol moet houden. En ook dat herken ik. Het is iets dat hij twaalf jaar bij ons heeft afgekeken.
Morris gaat uiteindelijk toch naar school. Voor hij vertrekt geef ik hem mee dat ik het dapper vind dat hij het probeert. En wanneer hij op school is en voelt dat hij tóch naar huis wil, hoeft hij het niet nog even aan te kijken… Hij mag zich dan gelijk afmelden. Hij heeft het immers al geprobeerd door ‘gewoon’ te gaan…