Minder enthousiast en rustiger dan andere dagen komt Morris thuis uit school. Stil gaat hij op de bank zitten en dan zie ik ineens tranen.

“Ik kwam een taxibus tegen toen ik vanmorgen naar school fietste…”, fluistert hij. “En daarna fietste ik door het plantsoen en zag ik een gele vlinder (uit Roos haar lievelingsfilm Encanto). Ik zag overal in de stad posters met 28 augustus Bommen Berend festival (Gronings Ontzet) en een sticker op een winkelruit met ‘de beste uit het Noorden 2011’. Op school maakten we kennis met de nieuwe aardrijkskundeleraar die vertelde dat hij jarig is op 28 augustus. En aan het eind van de dag had ik voor het eerst gym op de sportvelden in Vinkhuizen (de wijk waar Roos haar KDC en logeerhuis zit). Ik werd de hele dag geconfronteerd met dingen die me aan Roos doen denken en kreeg steeds tranen in m’n ogen…”
Hartverscheurend begint hij te huilen.

Morgen is Roos haar verjaardag. De tweede verjaardag zonder haar. We hebben het er allemaal moeilijk mee…
De afgelopen weken worden we er allemaal op onze eigen manier mee geconfronteerd. Hoe dichter bij de datum, hoe sterker de onrust, vermoeidheid en emoties.

Vorig jaar kwam haar verjaardag 4 maanden na haar overlijden. We nodigden lieve vrienden en familie uit voor een pannenkoekenbuffet. Omdat we voelden dat we samen wilden zijn. Voor Roos. Omdat haar 13e en laatste verjaardag die ze meemaakte zo’n fantastische dag was, met een pannenkoekenbuffet waar ze van genoot. Het was fijn en zou een mooie traditie kunnen worden. Maar dit jaar weet ik niet of het me lukt. Of ik mensen om me heen kan verdragen. Of ik de prikkels aankan. Of ik deze dag überhaupt aankan.

Het afgelopen jaar hoorde ik zo vaak: “Al die eerste keren hè, die lijken me zo lastig…”.
Maar deze tweede keer valt me zwaarder dan de eerste keer.
Het is namelijk niet een eenmalige reeks van eerste keren. Deze tweede keer is Roos er ook niet bij. Net zo min als de derde, vierde of vijfde keer… Op háár dag zal ze er nooit meer bij zijn.

En misschien maakt dát dat ik haar verjaardag dit jaar zwaarder ervaar dan vorig jaar. Niet omdat ik niet verder kóm, maar omdat nu pijnlijk duidelijk wordt waar ik mee verder móet. Of beter gezegd… waar ik mee verder zonder moet.