Roos is nu 8 jaar, de leeftijd dat ze in groep 5 had kunnen zitten. Vorig jaar werkte in in groep 5. Soms vliegt het me ineens aan en kwel ik mezelf met vragen… “Wat als…?”. Ook toen ik deze foto maakte. Wat als er niets aan de hand was met Roos? Wat voor meisje zou ze dan zijn? Wat als er op deze foto meer 8 jarigen stonden, zou het dan opvallen dat Roos ‘anders’ is…? Ik probeer me…
Ik schrik wakker. Een lege plek naast me. Erik is gisteravond boven gaan liggen, zodat hij kan slapen. In de verte hoor ik Roos. Ze heeft een aanval. Ik draai me op mijn andere zij en doezel langzaam weer in. Niet veel later schrik ik weer wakker. Ik hoor een klikgeluid. Roos haar bed wordt ontgrendeld en geopend. Ik draai me op m’n buik en doe mijn ogen weer dicht. Voor de derde keer deze nacht schrik ik wakker… Het…
Het is 1 januari. 2019 is voorbij. Gelukkig. Want ondanks dat er heus wel mooie dingen waren, stond ons leven in 2019 vooral in het teken van ziekenhuisopnames en overeind blijven staan terwijl we zo ‘op’ waren… Zo ‘op’ zíjn. Er overleden meerdere dappere, bijzondere kinderen in onze omgeving. Veel te jong. En zelfs op eerste kerstdag ontvingen we het verdrietige nieuws dat er een lief mooi meisje was heengegaan. Bizar hoe alle verhalen zo confronterend en angstig dichtbij komen……
Helemaal onderin de verkleedkist vond ik hem toevallig weer. Ik kreeg gelijk een brok in mijn keel. Throwback naar 2012, toen mijn moeder een foto van Roos met deze diadeem maakte en naar mij stuurde. Guitig koppie en een lachje recht in de camera. Hoogstwaarschijnlijk reagerend op haar naam. We wisten nog van niets. En nu, zes jaar later, zette ik de diadeem weer op bij Roos en probeerde een plaatje te schieten. Lastig, want op haar naam reageren doet…
Leve de verpleegkundige die grappige zelfbedachte liedjes zong voor Roos tijdens de verzorging. Leve de verpleegkundigen van de afdeling die even langs kwamen op de IC omdat ze zo nieuwsgierig waren hoe het met Roos en ons ging. Leve de verpleegkundige die haar auto aanbood toen ik in tranen op de afdeling terugkwam omdat mijn auto niet wil starten. Leve de verpleegkundige die de kamer binnenliep voor een praatje, terwijl ze die dag niet voor Roos zorgde. Leve de verpleegkundige…
“We moeten een goede opvang voor Roos vinden, want we hebben ons werk ook nog gewoon!”, zeiden Erik en ik tegen elkaar toen daags na de diagnose duidelijk werd dat Roos niet meer naar een regulier kinderdagverblijf kon. Maar als snel bleek dat ‘ons werk ook nog gewoon’ in de praktijk een stuk lastiger was met alle zorgen voor en (rond)om Roos. De onvoorspelbaarheid van de epilepsie maakt dat we regelmatig ‘s morgens voor we naar ons werk gaan in…
Een foto van een lief klein Pietje genomen in november 2012. Slechts een half jaar later veranderde alles… “Vaak zie je dat kinderen met het Lennox-Gastaut syndroom een ontwikkelingsachterstand krijgen en door de vele aanvallen is de kans groot dat ze in een rolstoel komen. We weten niet of Roos überhaupt zelfstandig zal kunnen lopen.”, zei de neuroloog met een ernstig gezicht. En ze zei nog meer… We konden ons er geen voorstelling van maken. Epilepsie was toch prima te…
Gisteren was het ‘de dag van de mantelzorger’…. U geeft mantelzorg als u hulp biedt aan iemand. Niet omdat u een hulpverlenend beroep heeft, maar omdat u een sociale relatie met die persoon heeft. Zoals met een familielid, vriend of buren. (bron: rijksoverheid.nl) Vorig jaar schreef ik nog dat ik het woord mantelzorger hekel, omdat ik vooral Roos haar moeder ben. Tot een ‘collega-moeder’ mij met mijn neus op de feiten drukte door de vergelijking te maken tussen zorgen voor…
De anesthesioloog wierp een blik en zei vrijwel direct dat hij goed begreep waarom ze hem erbij hadden geroepen. Ik kon de man wel om zijn nek vliegen, zo blij was ik met hem. Hij prikte met behulp van een echo apparaat in één keer een prachtig infuus raak met een (een flinke) naald die de kinderartsen hier op de afdeling niet hebben. “Deze moet als het goed is wel even blijven zitten.”, zei hij. En nu ligt Roos sinds…
November Epilepsy Awareness Month en waar kun je deze maand nou beter beginnen dan in het ziekenhuis… Afgelopen dinsdag is Roos met de ambulance van Ilmarinen naar het ziekenhuis gebracht omdat ze nacht en ochtend meerdere grote aanvallen had gehad en veel kleinere. Omdat we zelf niet uitkwamen met het toedienen van de noodmedicatie werd Roos weer aan de dormicumpomp gelegd. Met ups and downs… Op de (vertrouwde) afdeling waar Roos ligt worden momenteel veel verpleegkundigen opgeleid die bezig zijn…