Iedere dag mis ik je een beetje meer, lieve Roos.
Het besef komt steeds harder binnen. Het is definitief. Al bijna 4 weken. Of ‘nog maar’ 4 weken…

De eerste week lag je nog thuis in je eigen bed. Koud en stil, dat wel, maar nog steeds even mooi als toen je nog leefde. Iedere ochtend deed ik net als altijd je gordijnen open om je goedemorgen te wensen en iedere avond kuste ik je welterusten wanneer ik naar bed ging. Ik kon je nog zien, je aanraken, ruiken, mijn neus in je zachte haren begraven en nog met m’n vinger over je mooie wenkbrauwen strijken. Natuurlijk was er verdriet, maar die eerste week schakelde ik als automatisch in de regelstand en hield ik me staande op adrenaline. Niet onbekend omdat ik de afgelopen 12 jaar zo vaak in deze ‘overlevingsstand’ schoot wanneer er zich een crisis aandeed.
De dagen na je uitvaart leefde ik in een soort roes. Haast als verdoofd kwam ik de dagen door. Dagen die ineens meer uren leken te hebben met het wegvallen van de zorg. Er was rust en er was verdriet. Verdriet om kleine dingen. Verdriet wanneer ik de tafel dekte voor 3 in plaats van 4. Verdriet omdat ik je tuitbeker in het keukenkastje vond. Verdriet om je jas die nog aan de kapstok hing. En verdriet omdat je bed leeg bleef. Ook al had ik soms het gevoel dat je ieder moment weer thuis zou komen.
Hoe meer tijd er verstrijkt, hoe lastiger ik het vind. De hectiek en adrenaline van de voorgaande weken ebben weg en jouw bed en rolstoel blijven echt leeg. Ik mis je in kleine dingen. Ik mis je zomaar. En in de stilte en de rust mis ik je momenteel het meest. Dan voel ik het gemis het meest. De ochtenden en avonden vind ik het zwaarst. Nog steeds doe ik je gordijnen open in de ochtend en zeg ik je welterusten wanneer ik naar bed ga.

Sinds je overlijden zit ik veel in je kamer of in de tuin. Meestal in stilte. Mijn zintuigen lijken meer open te staan. Alles lijkt sterker binnen te komen. De kleuren lijken feller, de lucht blauwer, het gras groener en ik zie meer details. Ik hoor het ritselen van de bladeren, de kwakende kikkers, tjilpende vogels en zoemende insecten. Ik voel de warme stralen van de zon op mijn gezicht. En laatst zat ik met mijn ogen dicht op het bankje in de tuin en voelde ik de wind waaien over m’n gezicht. Nog nooit eerder voelde ik deze zo bewust. En ineens begreep ik waarom jij soms plotseling begon te lachen als we aan het wandelen waren…

En waar ik zoveel mogelijk in de stilte probeer te zitten en mijn wereld ook ècht even stil staat, draait de wereld buiten keihard door. Er komen brieven binnen ‘aan de nabestaanden van…’, Roos haar hulpmiddelen worden opgehaald en er moeten afsluitende gesprekken gevoerd worden. Confronterend.
“Ik kan me voorstellen dat je jezelf ook weer helemaal terug moet vinden.”, is een veel gehoorde opmerking de afgelopen weken. Nee, dat niet. Ik weet wie ik ben, wat ik kan, wat ik wil en wat ik belangrijk vind.
Ik hoef mezelf niet terug te vinden, ik moet wèl een weg vinden in hoe ik de rest van mijn leven zonder jou moet leven. Zonder mijn allermooiste en allerliefste dochter. Ik moet leren leven met een intens gemis

Afgelopen week kwam er een gedichtje voorbij van VertEllens.nl;

Hoezo draait de aarde verder
zomaar verder zonder jou
Want ik kan m’n draai niet vinden
Nee dat lukt niet zonder jou

Voor nu voelt dit gedichtje toepasselijk. Overigens schreef ik ‘het is nog maar 4 weken geleden’. Ik hoéf m’n draai dus nog helemaal niet te vinden. Ik laat alles er zijn in mijn bubbel thuis. En dat voelt goed voor nu. En ik heb het volste vertrouwen dat ik met de tijd en vooral op míjn tijd die draai wel weer ga vinden… Een nieuwe draai, met jou voor altijd in mijn hart.