Na 10 jaar beneden slapen met zicht op jouw bed, slapen we vandaag voor het eerst boven. We hoeven niet meer in te grijpen bij aanvallen, de dekens over je heen te trekken wanneer je het koud hebt, je te draaien wanneer je in een status ligt of je rustig proberen te krijgen wanneer je ‘s nachts een feestje bouwt. En aangezien Morris vanaf het begin dat we hier wonen het stom vond dat hij de enige was die boven sliep en Jasmijn haar kamer al lang geleden een werk- en muziekkamer werd, hebben we vandaag het drumstel en de slaapbank naar beneden getild en óns bed naar boven. We hoeven niet meer te waken, onze antennes kunnen in. We kunnen slapen. Echt slapen. Overigens slaap ik sinds jouw overlijden nog steeds slecht, maar ik ga ervanuit dat dat met de tijd zal veranderen.
Nu zicht op jouw bed van achter het drumstel…
Toen we 10 jaar geleden ons huis in Groningen verkochten omdat we in Zuidhorn een nieuwbouwwoning aan konden laten passen èn opa en oma naast ons konden komen wonen, werd er bij de bouw al rekening gehouden met het zicht op jouw kamer. Op jouw bed. Het bed waar je niet alleen in sliep, maar waar je heel wat statusdagen in doorbracht en wat fungeerde als veilige plek om te spelen. Niet alleen konden we jouw bed zien vanuit onze slaapkamer, maar ook vanuit de (woon)keuken en zelfs vanaf de bank bij opa en oma wanneer de deur tussen beide huizen open stond. Een fijn en veilig idee aangezien de aanvallen er dag en nacht waren. Elke dag.
Zicht op jouw bed vanuit de keuken…
Ik moet er erg aan wennen, lieve Roos. Ik heb er een knoop van in mijn maag. Sowieso van het idee dat jouw bed leeg blijft en uiteindelijk zelfs zal verdwijnen uit jouw kamer omdat het opgehaald gaat worden (daar denk ik overigens nog maar niet teveel over na). Maar ook van het idee dat jouw bed beneden is en ons bed nu boven. Ik heb er vandaag best wat tranen om gelaten. 10 jaar lang sliepen we beneden voor jou lieve Roos. En nu slapen we eindelijk boven. Voor Morris.
