1 mei 2025
Dag van de Arbeid.
Dag van de uitvaart.

Gelaten sta ik op. Dit is de laatste dag dat je in je eigen bed ligt. Straks gaan we afscheid nemen van je en zal je bed voor altijd leeg blijven. Langzaam verzamelen we de spullen die mee moeten naar Rietland, een mooie locatie aan de rand van de stad maar midden  in de natuur. Opa en oma en Jan-Willen en Jolien helpen mee. Fijn om dit samen te doen. Morris speelt ondertussen met jouw nichtje Bo en neefje Seb in de tuin.
De lucht is strak blauw, de zon schijnt warm. Het is een prachtige dag.
Rustig kus ik je nog een laatste keer op je voorhoofd, druk m’n neus in je zachte haren en fluister dat ik ongelooflijk veel van je houd. Het is tijd om je uit het bed te tillen. Samen met Jeannet (de uitvaartondernemer waar we het zó mee treffen) legt Erik je in de prachtige mand die we voor jou hebben uitgezocht. Ons lieve mooie bloemenkind in je mooie bloemenpak. Je ligt op je eigen droomdeken, je hoofd op opa’s zachte reiskussen. Je roze poesje veilig in je hand, samen met 4 houten hartjes met lange linten eraan… Je bent zo, zó mooi lieve Roos. 

Ik aai je zachte koude wang, strijk nog een keer met mijn vinger over je mooie wenkbrauwen en geef je een aller-, allerlaatste kus… Zorgvuldig vouwen Erik, Jeannet en ik het gewaad waarin je ligt dicht. Morris legt een dieprode roos op het gewaad. Daarna tillen Erik en ik het deksel op de mand.

Het is tijd om je laatste rit in onze bus door de straat te maken. Onze fijne bus die ons zoveel vrijheid gaf en waar we samen zoveel mooie avonturen mee beleefd hebben. Ik heb hem versierd met gouden sterren en bloemen.
Opa, Jan-Willem, Erik en ik tillen je mooie mand naar de bus. Wanneer we de straat uitrijden staan buren langs de kant van de weg. Ze zwaaien en blazen bellen. Jouw afscheid begint al mooi.
Bij Rietland tillen we je mand uit de bus naar binnen. Opa en Erik voorop, daarachter Bo en Morris en achteraan Jan-Willem en ik. Kleine Seb helpt ook mee.  Hij loopt bij het voeteneind en heeft zijn beide handjes onder de mand geplaatst. Zorgvuldig richten we een mooi plekje voor je in. Je wordt omringt door spulletjes van thuis. Snoezellampen, glittergordijnen, de Nijntje discobol, LEGO Encanto, kaarsen en zelfs de kleine gouden kabouter staat op een van jouw roze krukjes terwijl hij zijn middelvinger opsteekt naar de wereld. Ondertussen test Jolien de muziek en de fotopresentatie. Verse bloemen staan op de tafels. Pioenrozen. Vanmorgen vers van de veiling gehaald vertelt de lieve eigenaresse van de locatie. En dan komen de eerste mensen al voor jou.

Morris wil bij opa en oma blijven, maar Erik en ik trekken ons even terug in een andere ruimte. Zo voorkomen we dat mensen ons om de hals vliegen en er een rij ontstaat. We houden niet van rijen.
Wanneer iedereen een plekje aan een van de tafels heeft gevonden komen Erik en ik binnen en start het formele deel. Je mand is ondertussen bedolven onder prachtig kleurrijke bloemen. Morris steekt een grote kaars aan die hij speciaal voor jou heeft versierd. Ik vertel hoe onwijs trots ik op jou ben, welke wijze lessen jij ons hebt geleerd, hoe geliefd je bent en hoeveel ik je ga missen. Ik vertel niet over de nare dingen. Je hebt al genoeg narigheid meegemaakt in je leven…

De begeleiders van het logeerhuis zingen voor het laatst het slaapliedje dat ze al vanaf jouw vierde jaar voor je zongen als je kwam logeren. De lieve begeleiders van thuis vertellen hoe ze jou in hun harten hebben gesloten. En onze lieve vrienden van vakantie steken 11 kaarsen aan. Een kaarsje voor ons allemaal. Voor altijd verbonden. Een vriendschap ontstaan door onze bijzondere kinderen.
Er worden foto’s getoond van jou. Van baby naar klein pluuske, van ‘Stampertje’ naar de mooie dame met die prachtige haren die je nu bent. Met muziek die bij jou hoort.
En dan is het tijd voor taartjes en borrelhappen!

Je uitvaart is zó mooi, Roos. Zó passend bij jou. Zó passend bij ons. Je bent omringd door mensen die jou stuk voor stuk in hun hart hebben gesloten. Want wat heb je veel harten veroverd lieve Roos. Familie, vrienden, mensen die jou begeleid en verzorgd hebben. Begeleiders uit het logeerhuis en de klassen van Ilmarinen, je lieve taxi-chauffeur, verpleegkundigen van de thuiszorg, al je begeleiders van thuis, jouw co-piloot, fysiotherapeut en ergotherapeut… Zelfs jouw neuroloog, verpleegkundige van het KindComfortteam en de epilepsieconsulent uit het ziekenhuis zijn er. Allemaal mensen die jou echt kenden, jou verzorgd hebben of met je gewerkt hebben. Ze zijn er allemaal voor jou. Wel 80 mensen in totaal!
We eten taart, borrelen en halen herinneringen op. Er wordt gelachen, gehuild en gewoon gezellig gekletst. Het is een fijn, bijzonder en ontspannen samenzijn. Met jou in ons midden.
Mensen zitten buiten op het terras aan het water of binnen met een drankje aan tafel. Kinderen spelen op het gras. Bo deelt zakjes met zaadbommetjes met klaprooszaadjes uit en er worden bladzijden geschreven voor een herinneringsboekje. Steeds staan of zitten er wel mensen bij jou. Om tegen je te kletsen. Om je prachtige mand met bloemen te bewonderen. Om de foto’s nog een keer te bekijken. Of gewoon in stilte.
En dan is het tijd om jou weg te brengen. Buiten wordt een erehaag gevormd en mensen blazen bellen. Je lieve begeleiders van thuis dragen jou voor de allerlaatste keer naar onze bus. En terwijl iedereen jou uitzwaait rijden Jasmijn, Morris, papa en ik samen met jou naar het crematorium. Een intiem en intens moment. Erik speelt ‘Dos Oruguitas’ van jouw favoriete film Encanto op zijn gitaar. We huilen rauw, knippen één voor één de linten door die nog verbonden zijn met de 4 hartjes in jouw hand en nemen dan definitief afscheid. Wat gaan we jou ongelooflijk missen…

Buiten luisteren papa, Jasmijn, Morris en ik nog even in stilte naar de kwakende kikkers en de fluitende vogels. Onze tranen drogen langzaam op door de wind. En dan is het tijd om naar huis te gaan. We knuffelen Jeannet die ons sinds jouw overlijden en ook vandaag geweldig heeft bijgestaan en bedanken fotograaf Rob die deze dag van begin tot eind heeft vastgelegd.
Als we wegrijden bij het crematorium zegt Morris; “Zullen we langs de MacDonalds om een hamburger op Roos te eten?”. En dat doen we… Op jou Roos. Een hamburger. Omdat je daar altijd zo van genoot.
Het was een zware en tegelijkertijd lichte dag. Het was prachtig! Precies zoals jij…