“Het is vandaag 27 mei, het is precies een maand geleden.”, zei Erik vanmorgen. En dat klopt lieve Roos.

Precies een maand geleden, op 27 april, las ik jou voor de allerlaatste keer voor. Je was al ver weg in slaap, maar ik wist zeker dat je mijn stem zou horen en mijn aanwezigheid zou voelen. Ruim twee weken daarvoor had je een nieuw boek gekregen tijdens je laatste ziekenhuisopname. De opname waar geen oorzaak werd gevonden van het ongemak dat je had. Helaas was daarmee het moment in jouw leven aangebroken dat er geen bladzijden meer waren om om te slaan en we wisten dat het niet lang zou duren voor jouw boek zich voorgoed zou sluiten. Je was zó moe. Zó uitgeput en gesloopt door de epilepsie.

Je hield van voorlezen lieve Roos. We lazen geen prentenboeken voor kleuters meer, maar boeken zoals ‘De Gorgels’, ‘Super Juffie’ en de geweldige verhalen van ‘Jippie!’ en van ‘de Dappere Ridster’. Ik heb nooit zo goed geweten wat je er precies van meekreeg. Of je het gewoon fijn vond om naar de stemmen te luisteren of dat je de verhalen echt volgde, maar je werd in ieder geval rustig van voorlezen en luisterde altijd gefocust.

Die bewuste dag, precies een maand geleden, week ik geen moment van jouw zijde Roos en had ik sterk het gevoel dat ik je moest voorlezen. Ik wist zeker dat jij nog wilde weten hoe jouw nieuwe boek ‘Boutje van de Rommelberg’ af zou lopen, ook al waren we nog maar op de helft. Dus zat ik uren naast je bed. En ik las. En las… Tot het verhaal uit was. En vlak daarna… sloot jouw boek zich ook voorgoed.