Vandaag is het moederdag. Een dag waar ik sowieso niet heel veel mee had, maar vanaf nu heeft deze dag een extra lading. Want jij lieve Roos, jij maakte mij voor het eerst moeder.
Twee weken… Ik leef in een soort roes. De ene keer ben ik intens verdrietig. Om de kleinste dingen… Om 3 in plaats van 4 croissantjes in de oven. Om je jas die nog aan de kapstok hangt. En gewoon zomaar… Ineens… Dan huil ik rauw, met grote tranen en lange uithalen. De andere keer ben ik rustig en is het besef er nog niet echt. Al komt het steeds meer binnen nu de hectiek van de afgelopen weken begint te landen en jouw bed al een poosje leeg is.
Het is stil in huis. Morris zei afgelopen week; “Ik mis Roos, maar ik bedoel het niet lullig mama, ik vind het ook rustig nu…”. En gek genoeg begrijp ik precies wat hij bedoelt. Mijn schouders, die altijd vast zaten, zijn minder gespannen en ik voel een soort rust die ik sinds jouw diagnose in 2013 niet gevoeld heb. De zorgen, het verzorgen, altijd mensen over de vloer, dingen regelen, rekening houden met medicatietijden en andere medische handelingen, het aan staan… Dag en nacht… Zelfs als je niet thuis was. Áltijd aan. Dat alles, dat is er niet meer. Er lijken ineens meer uren in een dag te zitten en soms zit ik letterlijk even stil. Echt stil. En als ik me erop betrap dat ik die zorg en zorgen niet mis, voel ik me direct schuldig. Mag ik wel zo denken? Is dat wel eerlijk tegenover jou? Betekent dat dat ik je niet mis? Jawel, ik mis jóu enorm. Ik kan het loskoppelen van wie jij was. Zowel jij als wij hebben nooit voor alle zorgen gekozen. We waren het liever kwijt dan rijk. Omdat we geen keus hádden, hebben we het aanvaard en geprobeerd het leven voor jou (en ons) zo mooi en comfortabel mogelijk te maken.
Jíj was niet de epilepsie. Jíj was niet alles wat daarbij kwam kijken. Jij was Roos. Mijn stoere, dappere en krachtige kind. Met je eigen wil. Met die heerlijke lach. Mijn kind dat zo intens genoot van kleine dingen. Mijn kind dat onvoorwaardelijke liefde gaf. Mijn kind met je zachte gezicht en je prachtige haren. Mijn mooie kleurrijke kind. Mijn meisje. Ongelooflijk puur. Roos ben jij. En ik mis je. Continue… Dag en nacht… Ik mis je zó!