Lieve Roos,

Dit weekend gaan we weg. Dat hadden we al ver voor jouw overlijden gepland en geboekt. Jij zou gaan logeren dit weekend, Erik, opa en Jan-Willem zouden een weekend op de motor weg en Oma, Jolien, Bo, Seb, Morris en ik zouden naar de camping de Ruimte in Dronten. Toen we het boekten had ik daar sowieso al een beetje een knoop van in m’n maag omdat camping de Ruimte een camping is waar aanpassingen voor jou zijn, dus in feite had je meegekund. Jouw logeerweekend stond echter al ingepland en na alle opnames en zorgen was ik bovendien toe aan een zorgeloos weekend. Maar nu lieve Roos, nu jij er niet meer bent, zie ik gigantisch op tegen dit weekend. Ik vind het vreselijk om weg te gaan. Het liefst blijf ik in de bubbel van thuis. En ik weet heus dat mijn wereld uiteindelijk wel weer groter gaat worden, maar voor nu voelt thuis gewoon nog het fijnst. Thuis waar ik elke ochtend je gordijnen kan openen en aan je kussen ruik. Thuis waar jouw urn op de kast staat. Thuis waar ik de kaarsen op jouw kamer aansteek. Thuis waar ik elke dag even in rust op jouw bed zit. Thuis waar de minste prikkels zijn. Thuis waar ik jou het meest voel…
Het voelt alsof ik je alleen achter laat.

Erik is vanmorgen al vertrokken op de motor naar Duitsland. En Morris heeft onwijs veel zin om naar camping de Ruimte te gaan, dus ik ga voor hem. Niet voor mij. Ik ben er misselijk van. Maar de gedachten dat ik naar huis kan wanneer ik dat wil (en Morris bij oma en Jolien kan blijven) stelt me gerust. Op deze camping liggen veel herinneringen met jou. Herinneringen van ons samen. Ik neem jouw foto en jouw mooie kaars mee. En misschien is het wel fijn om op een plek te zijn waar jij ooit was. Ik ga het ervaren… en in mijn hart reis je toch wel mee.