Thuiskomen zonder jou. Ik hoef je niet van het logeerhuis te halen. En je wordt niet thuis gebracht door de taxi. Het klopt niet en het zou niet zo moeten zijn. Maar het is wel zo…

Het weekend op camping de Ruimte was fijn. De plek vertrouwd. De mensen lief. De taart lekker. En er was rust. Het weer was alleen vreselijk. Grijs, nat en koud. Regelmatig schoot door m’n hoofd dat ik blij was dat jij nu ‘s nachts tenminste niet hoefde te slapen in de kou. Dat vond ik altijd een uitdaging als we gingen kamperen. Slapen in een tent en zorgen dat jij niet af zou koelen. Je trok de dekens niet zelf over je heen als je er onder vandaan kwam en je slaapzak bood nooit genoeg warmte voor de nachtelijke temperaturen. Ik sliep altijd onrustig wanneer we kampeerden. Meerdere malen per nacht ging ik even kijken of je nog onder de dekens lag en voelen of je nog warm genoeg was…

Overigens sliep ik dit weekend ook onrustig lieve Roos. Niet zozeer door het onstuimige weer en de kou, maar omdat juist in de nachten het gemis nóg meer naar boven kwam. ‘s Nachts wanneer de camping in rust was en ik tijd had om de dag te verwerken. Dan kwamen de tranen. Stille tranen, zodat ik anderen niet wakker zou maken. Maar ècht huilen…? Rauw, met diepe uithalen en grote tranen? Dat bleef uit. En dus kwam alles eruit toen we gisteren thuiskwamen. Thuiskwamen zonder jou en je ook niet hoefden te halen van het logeerhuis. In de stilte op jouw kamer kwam er een soort ontlading. Een keiharde confrontatie met de realiteit.

Vóór het weekend maakte ik me druk over weggaan zonder jou. Maar thuiskomen zonder jou? Dat voelt eigenlijk nog erger… Het maakt de stilte oorverdovend. Het maakt jou missen nóg meer tastbaar.