Vaderdag
Ontbijt op bed
Samen
Maar nooit meer compleet

Je had hier gewoon bij moeten zijn, lieve Roos. Lekker moeten genieten van een croissantje. Daar was je zó dol op. In plaats daarvan is het een ontbijt met croissantjes en tranen. Veel tranen. Want jij bent er niet.

Net zoals ik normaal niets met moederdag heb, heb ik ook niets met vaderdag. En toch heeft deze eerste vaderdag zonder jou een lading. Het is een keiharde confrontatie met de realiteit. Een ode aan alle vaders… Maar nu jij er niet meer bent, is Erik zijn uitvoering van vader zijn veranderd. Hij hield zo onwijs veel van jou, lieve Roos. Hij had werkelijk alles voor jou over. Ging door het vuur voor jou. Hij probeerde jou altijd overal bij te betrekken en deed alles voor jou. Hij leerde medische handelingen terwijl hij het liefst gewoon papa wilde zijn, dook in literatuur over behandelingen, maakte een disco voor jou, speelde gitaar, tilde je in de vliegende olifanten in Disneyland, wandelde door de bergen met jou in Zweden (zonder duwondersteuning), ging met jou zwemmen en liet jou altijd alles zien, horen, voelen en proeven. Hij was zo lief voor jou. Zó onwijs lief. Een fantastische vader.

In de zorg voor jou hadden we ieder onze eigen rol. Ieder onze eigen rituelen. Erik maakte jou altijd klaar voor de nacht. Iedere avond bracht hij jou op bed en altijd wanneer hij je dan in bed tilde, hadden jullie een moment samen. Afhankelijk van je gemoedstoestand zat je lekker tegen hem aan óf ging hij lekker met je stoeien totdat je het uitgierde van het lachen. Het was iedere avond zo’n mooi moment. Zo’n fijn moment. Vol liefde. Iedere avond, lieve Roos. Maar nu al 7 weken niet meer… Je bed (dat gelukkig nog steeds niet opgehaald is) is leeg en blijft leeg. Erik hoeft je er niet meer in te tillen…

Hij mist het. En Morris en ik missen het ook. Wij missen jou, lieve Roos. We missen je ongelooflijk veel…