Vanaf het moment dat ik hoogzwanger was van Morris hadden we thuis dagelijks mensen over de vloer om de zorg voor jou te kunnen delen, lieve Roos. Dit betekende dat we een deel van onze privacy inleverden, maar daar stond tegenover dat we overeind bleven staan. Jouw begeleiders namen de zorgen even van ons over, dachten mee over jou, ondersteunden ons tijdens vakanties, waren er tijdens opnames, handelden bij kritieke momenten, waren getuige van onze emoties en belangrijke gebeurtenissen en gaven jou de zorg en aandacht die jij nodig had. Ze draaiden mee in ons huishouden, als onderdeel van ons gezin. Sommigen kort, anderen al jaren. Ze zagen Morris en jou opgroeien. Ze zagen jou inleveren.

Nu jij er niet meer bent lieve Roos is het stil en rustig in huis. We missen jou, maar ook de gezellige aanwezigheid van jouw begeleiders.

Laatst was jouw team Roos voor het eerst sinds jouw uitvaart weer compleet. Hier in huis. Ik wilde ze graag iets tastbaars meegeven ter herinnering aan jou. Maar omdat iets tastbaars heel persoonlijk kan zijn, liet ik ze zelf iets maken tijdens een workshop keramiek. Iets dat ze aan jou deed denken. Het was mooi om te zien wat iedereen maakte: een altaartje, een schaaltje met een croissantje, een kandelaar in de vorm van een roos, spekkies waar een waxinelichtje op kan staan… Allemaal prachtig jij!

Morris was zó blij om iedereen weer te zien, dat we hem niet op bed kregen terwijl de volgende dag gewoon een schooldag was. Hij wilde iedere minuut in zich opnemen. En Erik en ik vonden het bijzonder team Roos zo samen te zien. Verschillende vrouwen, van verschillende leeftijden. De verbindende factor was jij, lieve Roos. Tien vrouwen die jij stuk voor stuk hebt weten te raken met jouw zijn en bij wie je een plekje in hun hart hebt veroverd. Ze kenden jou en zagen jou. Ze waren onwijs belangrijk in jouw leven en dat van ons. Tien vrouwen die jou tot het eind liefdevol hebben verzorgd en geknuffeld, jouw wereld mooier hebben gemaakt en jou letterlijk tot het laatst hebben gedragen…

Onze dankbaarheid is amper in woorden uit te drukken…