Vandaag is het precies 26 weken geleden, lieve Roos… 26 weken geleden dat we naast jouw bed waakten tot je je laatste adem uitblies. 26 weken geleden dat je bent overleden.
Precies een half jaar. Al is het morgen qua datum een half jaar.
Van 27 april naar 27 oktober.
Van de lente naar de herfst.

De eerste periode na jouw overlijden wilde ik thuisblijven. Thuis waar jij het dichtstbij voelde. Uren zat ik buiten op het bankje in de warme lentezon. Te huilen, te luisteren, te dromen, te kijken, te voelen, te niksen, te ademen… En dat was genoeg.
Toen de zomer aanbrak werd mijn wereld beetje bij beetje groter. Ik ging weer naar de supermarkt, we gingen op vakantie, maakten uitstapjes en ik trotseerde zelfs een festival.
Ik ontdekte dat het niet uitmaakt waar ik ben of wat ik doe, je bent altijd en overal bij me.
Ik voel je dichterbij dan ooit, lieve Roos.
Maar thuiskomen in een leeg huis blijft pijnlijk en confronterend.
Jouw kamer, tot een half jaar terug nog levendig gevuld, is nu akelig leeg en stil.
Jouw bed, dat nog steeds niet is afgehaald,
ruikt nog naar jou. En iedere dag druk ik m’n neus in je kussen om je geur op te snuiven. Bang om deze te vergeten…

Nu de herfst is aangebroken en de dagen korter, kouder en grijzer zijn, heb ik vooral behoefte aan rust en ruimte om op mijn eigen tempo steeds meer dingen op te pakken. Ik drink koffie op school, heb toneel gespeeld, ben gestart met een loopbaantraject en een projectje voor de Ronald MacDonald Hoeve. Maar alles kost energie. Dat merk ik de dag erna. Dan kom ik tot weinig en ben ik snel van slag. In rust heb ik ruimte om écht te voelen. En dat is rauwe pijn. Alsof een deel van mij met jou gestorven is. Een pijn die ik ook wíl voelen, omdat ik je anders tekort zou doen. Want je bent en blijft mijn allermooiste en allerliefste Roos. Mijn prachtig krachtige kind.

Je bent er altijd. In spullen, foto’s, herinneringen, gesprekken en dromen. In alle dingen die we beleven. We kijken nog steeds met een ‘Roosblik’; “Is het geschikt voor Roos?” of “Roos zou dit ook geweldig hebben gevonden…”. Zelfs Morris. Hij vindt het sowieso fijn om over je te praten vertelde hij laatst; “Zo wordt Roos niet vergeten…”. Wist je dat je veel avonturen beleeft in zijn LEGOwereld? Hij heeft een LEGO versie van jou. Iedere avond legt hij jou op bed in een van zijn gebouwen. Veilig met zijn eigen Lego figuur ernaast.
Er is veel veranderd sinds jij er niet meer bent, maar de grootste verandering is jouw fysieke afwezigheid. Ik ben zó blij met alle foto’s en filmpjes. Van de goede en de slechte dagen.
Soms kijk ik ze met tranen, soms met een glimlach en altijd vol liefde.  Het maakt het gemis alleen niet minder erg… Ik zou er alles, maar dan werkelijk alles, voor overhebben om je vast te kunnen houden, lieve Roos.
26 weken.
Een half jaar.
Ik mis je. Ik mis je ongelooflijk erg!