Lieve Morris,

Vandaag, 30 september, is het Nationale Broer en Zus Dag. Het initiatief komt bij radio DJ Giel Beelen vandaan toen negen jaar geleden zijn zus overleed. Om haar herinnering te eren en om stil te staan bij de bijzondere band tussen broers en zussen, kwam hij met het idee voor Nationale Broer en Zus Dag.

De band die jij met Roos had was bijzonder. Niet alleen kon je haar al op heel jonge leeftijd lezen, je was ook vanaf het begin onwijs zorgzaam en begaan met haar. Je was bijna 3 jaar toen je mij vroeg of ik óók tranen in m’n ‘oogjes’ kreeg als ik dacht dat Roos dood zou gaan. Je wilde zó graag helpen dat je op 4-jarige leeftijd op een ochtend besloot dat je nooit meer naar school zou gaan omdat je bij Roos wilde blijven (en werd enorm boos op mij toen ik je wèl naar school bracht). Toen je wat ouder werd maakte jij je druk over waar Roos later moest gaan wonen. Je kon intens verdrietig worden van het idee dat er vreemde mensen voor haar zouden gaan zorgen, die haar helemaal niet kenden. Als Roos weer eens een pittige ziekenhuisopname had was je bang om haar te verliezen. En na haar overlijden vertelde je dat je de laatste periode bang was geweest dat er een derde wereldoorlog zou komen en die angst lag vooral bij het feit dat je niet voor je zag hoe we veilig met Roos zouden kunnen vluchten.
Je kende Roos door en door. Je wist welke medicijnen ze gebruikte en hoe je moest handelen bij een aanval. Je kon anderen precies vertellen wat Roos allemaal had. Je vrat je altijd vreselijk op of maakte je zelfs kwaad als je merkte dat mensen naar haar staarden wanneer we ergens waren. Je speelde met Roos, zorgde dat ze betrokken werd bij alles wat we deden en kwam regelmatig even inchecken bij haar als jij zelf met andere dingen bezig was. Als we zonder Roos op weg waren keek je altijd of een accomodatie of activiteit ook geschikt was voor Roos en ondanks dat je intens genoot van de aandacht alleen voor jou, miste je Roos toch regelmatig erbij.

Ik vind het bijzonder hoe jij naar Roos keek. Roos was voor jou Roos. Gewoon, je grote zus. Die jij beschermde en voor wie jij onwijs lief en zorgzaam was. Maar ik vind het ergens ook heftig hoeveel zorgen jij je altijd hebt gemaakt om haar. Zorgen die je niet zou moeten hebben op jouw leeftijd.
Zaterdag vertelde je toen we naast elkaar in bed lagen te kletsen, dat je je nu minder zorgen maakt. Dat het lichter voelt. En dat mág je ook zeker zeggen, zonder je schuldig te voelen. Ik weet dat dat het gemis van Roos namelijk echt niet wegneemt. Overigens vertelde je in dat zelfde gesprek ook dat je het niet erg vindt als mensen naar haar vragen of over haar praten omdat je dan weet dat ze niet vergeten wordt… Mijn hart barst op zulke momenten uit elkaar van liefde. Je was zó ongelooflijk trots op haar. En ik weet zeker dat Roos gevoeld heeft dat jij er van het begin tot het eind, echt letterlijk tot het eind, onvoorwaardelijk voor haar was…

Lieve Morris, ik weet dat zoiets als een Broer en Zussendag voor jou nu helemaal niet nodig is omdat Roos heel dichtbij voelt. Maar later, als jij jouw eigen volwassen leven leidt en niet meer iedere dag aan Roos denkt, zal een Nationale Broer en Zusdag misschien voor jou ook wel een bijzondere dag zijn… Een dag dat je even extra stil staat bij de bijzondere band die je op jonge leeftijd had met je zus die voor altijd een plekje in je hart heeft…