Het lijkt alsof we hier al weken zijn, terwijl we er in werkelijkheid nog maar een weekend zijn. We vieren weer Kerst met vrienden bij BioVakantieoord. De plek is vertrouwd en de sfeer warm en gezellig. Het is ontspannen en fijn. Er is een mooi plekje ingericht voor jou en het huis is extra kerstig gemaakt. We spelen spelletjes, kletsen, lezen, puzzelen en relaxen. Maar mijn tranen zitten hoog, er zit een brok in mijn keel en mijn hart doet pijn. Ik huil bij het zien van de lege bedbox. Ik bijt op de binnenkant van mijn wangen wanneer we cadeautjes onder de boom uitpakken. En sommige liedjes van het spel Hitster kan ik niet aanhoren. Ik word voortdurend (en onbewust) keihard geconfronteerd met jouw afwezigheid. Maar ook met de vele herinneringen die hier liggen. Warme herinneringen zoals de films die we keken in de bioscoop, de wandelingen door het bos en jouw enthousiaste gespartel in het zwembad… En pijnlijke herinneringen. Want eigenlijk ging het vorig jaar ook al niet goed met je en lag je overwegend op bed te slapen of in een status en had je veel ongemak. Al heb ik toen geen moment gedacht bij dat het jouw laatste Kerst zou zijn . De laatste Kerst samen… Compleet.

Lieve Roos, ik vind het hier heerlijk en vreselijk tegelijk. En ik weet dat het niet uitmaakt of ik hier ben of thuis. Thuis voel ik het precies hetzelfde. Want ik mis je thuis, ik mis je hier, ik mis je gewoon overal.