Jemig, lieve Roos, wat valt December me zwaar. De eerste December zonder jou. En ondanks dat met het verstrijken van de tijd mijn wereld langzaam groter wordt, kruip ik nu juist het liefst weer terug in de bubbel waar ik in de weken vlak na jouw overlijden in zat. Ik wil vertragen, niks doen, thuisblijven. Mijn lijf doet pijn, mijn hoofd is overprikkeld en de tranen zitten elke dag hoog. Of eigenlijk elk moment. Ze stromen om het minste of geringste. Om jou, om dingen die me aan jou doen denken, om dingen die er niet meer zijn, om dingen die nooit meer zullen komen.

Vrijdag gaan we naar Bio-vakantieoord, waar we al een paar jaar samen met vrienden Kerst vieren. We boekten het al toen we nog geen idee hadden dat jij er niet meer bij zou zijn. We hebben er zin in, maar vinden het alledrie ook heel moeilijk. Ondanks dat we in de zomer ook al een week zonder jou bij Bio waren.
“Maar,”, zo legde Morris uit, “Roos was nog nooit naar Bio geweest in de zomer en we zaten in een ander huis. Dus ik koppelde het niet op die manier aan Roos.”. En dat is precies zoals ik het ook voel. We gaan weer naar Bio. Maar nu in de periode waar jij altijd erbij was, in het huis waar jij altijd erbij was.
Dit jaar hebben we geen halve volksverhuizing met al jouw spullen. Dit jaar staat er geen bed voor jou in de woonkamer waar je in kunt liggen als het niet goed gaat. Dit jaar horen we geen blij gegil van jou in het zwembad. Dit jaar zit je niet aan de mooi gedekte tafel bij het kerstdiner. Dit jaar zal het huis leger voelen en is samen niet meer compleet. Kerst zal voor altijd anders zijn…
Maar we beloven lieve Roos, dat we er dit jaar weer een mooie week van gaan maken. Met lichtjes en de discobal, met een lach en een traan, met gezelligheid en rust, met puzzelen en lekker eten. Èn met een glitterdag en een pannenkoekenbuffet. Voor jou. Omdat je daar zo van genoot. En voor ons. Omdat het ons doet denken aan samen.

Als het kan kruip ik in mijn bubbel, als het lukt ga ik eropuit, maar in ieder geval ga ik voorlopig even mascaraloos door het leven. Want die tranen? Die blijven toch wel stromen.
Ik mis je lieve Roos…