En zo loopt 2025 bijna op haar eind. Een intens heftig jaar… Ik durf wel te zeggen dat 2025 het allerheftigste jaar uit mijn leven is. En toch zou ik het liefst willen dat het voor altijd 2025 blijft.

2025 hoort nog bij jou, lieve Roos. Het was geen makkelijk jaar voor jou, maar je was er nog… We hebben samen herinneringen gemaakt en ik kon je nog troosten en voor je zorgen. Ik heb je heel veel geknuffeld en m’n neus vaak in je haren begraven. En ik kon nog genieten van jouw heerlijke lach. Al was die er steeds minder.
Er zijn nog foto’s van jou in 2025. Mooie foto’s, zoals toen je verkleed was als indiaan voor carnaval. Of de foto’s van jouw eerste keer op het ijs. En foto’s met jouw heerlijke lach, zoals bij dit bericht. Deze werd gemaakt op 1 januari 2025. Je was super helder die dag. Een geweldige start van het nieuwe jaar. Het is toen geen moment in ons opgekomen dat dit jouw laatste jaar zou zijn…
Maar er zijn ook verdrietige foto’s. Van slechte dagen. Van de ziekenhuisopnames. En van de dag dat je dood ging en Erik, Morris en ik om jouw bed zaten en je vasthielden…

En nu wordt het 2026. En ik weet, het is slechts een getal. Net zoals 1 januari ‘gewoon’ een nieuwe dag is. Maar toch voelt het alsof ik je achterlaat. Voorgoed achterlaat. Want alle jaren die nu gaan komen zijn niet meer verbonden aan jou. Nooit meer. En ook al weet ik dat ik je voor altijd bij me draag, heel dichtbij in mijn hart, toch voelt de overgang naar het nieuwe jaar intens verdrietig en slecht. Dus laat het maar voor altijd 2025 blijven. Want 2025 hoort tenminste nog bij jou…
Ik mis je, allermooiste en allerliefste Roos.
Voor altijd.