“Wat wil je eten als we je verjaardag vieren?”, vraag ik. “Hamburgers,” antwoord Morris resoluut, “…van de McDonald’s. Zo is Roos er ook een beetje bij.”.
De vrijdag voor zijn verjaardag hebben we een klein feestje. Morris oogt ontspannen en geniet van de aandacht en cadeaus die hij krijgt. Wanneer de meeste visite weg is en we nog wat nakletsen met oma en lieve vrienden gaat Morris plotseling op een stoel staan. “Ik ga even een speech geven…”, zegt hij. “Ik vind het leuk als jullie hamburgers mee blijven eten. Ter ere van Roos.”. Ik slik en hoor iemand zeggen; “En ter ere van jouw verjaardag…”. En zo gebeurt het. We eten hamburgers en sluiten de dag fijn af. Maar ‘s avonds wanneer ik Morris naar bed breng wordt hij ineens intens verdrietig. Terwijl er grote tranen over zijn wangen rollen vertelt hij snikkend dat hij eigenlijk helemaal geen 12 wil worden. Dat hij gewoon 11 wil blijven. Want Roos is niet meer bij zijn verjaardag. Nooit meer.
Hij loopt al een paar dagen rond met dat gevoel en nu komt alles eruit. Hij mist Roos zó. Het besef dat hij ouder wordt terwijl zijn grote zus voor altijd 13 blijft hakt erin. Het idee dat hij verdergaat en als het goed is Roos in zal gaan halen qua leeftijd vindt hij vreselijk.
En ik begrijp hem.
Ik voel het ook…

Lieve Morris, vandaag ben je echt 12. En ik wens dat je 13 wordt en 14 en 15, 16… en uiteindelijk wel 100! Ik hoop dat jouw verjaardagen minder confronterend zullen worden, al kan ik je dat niet beloven. Maar weet dat Roos er altijd bij zal zijn. In de hamburgers die we eten, in de taart waar zij zo van kon genieten of in de tranen die zullen stromen.
Lieve Morris, vandaag ben je jarig. En daar mag je van genieten. Want vandaag is het jóuw dag.