38,4 weken.
Zolang droeg ik jou dichtbij me in mijn buik tot de dag dat je werd geboren. Tijdens mijn zwangerschap fantaseerde ik vaak over hoe het later zou zijn. Ik bedacht me dat ik je haren zou laten groeien en er grappige knotjes in zou maken. Dat ik veel met je zou gaan tekenen en knutselen. Dat we samen naar theatervoorstellingen en musea zouden gaan. Ik hoopte dat je een buitenkind zou worden en in bomen zou klimmen. Ik zou je vanalles gaan leren en ik wilde je meegeven altijd bij jezelf te blijven en met een open blik de wereld in te stappen. Onafhankelijk en zelfstandig. Dat ‘later’ een totaal andere invulling zou kunnen krijgen, daar dacht ik geen moment over na. Dat gebeurde pas toen jij vlak voor je 2e verjaardag de eerste epileptische aanvallen kreeg en even daarna een diagnose. Vanaf dat moment werd ‘later’ in één klap onzeker en was niets meer vanzelfsprekend.

Sinds jouw overlijden typ ik elke dag de datum van die dag als zoekopdracht in het fotoalbum van mijn telefoon. Elke dag kijk ik naar beelden van jou door de jaren heen. Beelden van hoe je veranderde van het ‘gezonde’ meisje naar het meisje met epilepsie en een ernstig meervoudige beperking. Beelden van toen je nog kon lopen en van hoe je langzaam inleverde. Van aanvallen en statusdagen. Van heldere ogen en een stralende lach. En beelden van jou met je korte ‘stampertjes’-kapsel en met de knotjes waar ik ooit over fantaseerde.

Nu het 2026 is komen de beelden van 2025 ook voorbij in de herinneringen. En dat vind ik confronterend. Niet om jou, maar wel omdat ik nu pas écht zie hoe moe je was. Zelfs als je lachte. Ik vind het verdrietig om te zien dat er meer slechte dagen waren dan goede. En dat er een toename was van klachten en een afname van energie. En ik vind het vooral verdrietig dat, toen we deze beelden maakten, we nog géén idee hadden dat ‘later’ vanaf 27 april 2025 voor altijd anders zou zijn. Nooit meer ‘later’ voor jou.

Lieve Roos, vandaag ben je net zo lang dood als de tijd dat ik je in mijn buik droeg…
38,4 weken.
Maar nu,
blijf ik je voor altijd bij me dragen.