Precies 42 weken geleden ging Roos dood. Ik noem het bij de naam. Maar ik haat het. Ik haat het dat ze er al 42 weken niet meer is. Nog 10 weken en dan is er een jaar voorbij zonder haar. Een jaar…

Ik haat het.

Ik huil niet meer iedere dag om Roos. Maar ik denk wel aan haar. Elke dag. Wanneer ik bewust stil sta of foto’s bekijk. Maar veel vaker in dagelijkse dingen. Een liedje op de radio, als ik iets eet waar zij van hield, bij een kledingstuk in de winkel dat helemaal ‘Roos’ is of het vouwen van de was op haar kamer…

Ze is er altijd.
En ik mis haar altijd.

Ik mis haar blauwe ogen en haar sprekende wenkbrauwen. Ik mis haar heerlijke lach en haar pure knuffels. Ik mis het uitzoeken van haar kleding en het kammen van haar haren. En ik mis de wereld om haar heen. Haar fijne team van thuis, begeleiders van Ilmarinen, verpleegkundigen van de thuiszorg, haar taxi-chauffeur en alle paramedici en artsen die haar 12 jaar lang behandelden. Ik mis de plaatsen waar we met haar kwamen en de hulpmiddelen die haar leven makkelijker maakten. Ik mis de bus waar haar wereld groter mee werd en haar gele rolstoel die zó paste bij wie ze was…
Met het overlijden namen we niet alleen afscheid van lieve Roos, maar ook van een leven dat we 12 jaar lang leefden.

En hoewel ik nu ervaar hoeveel uren er eigenlijk in een dag zitten en hoe écht stilstaan voelt, merk ik ook dat ik moet herstellen van die 12 intensieve jaren vol zorg en zorgen. Uit de massages die ik mezelf maandelijks cadeau doe, blijkt dat mijn spieren nog één blok beton zijn. Mijn hoofd draait overuren, ik kan prikkels moeilijk filteren en mijn zenuwstelsel staat nog steeds in de overlevingsstand.

42 weken geleden ging er een stuk van mij dood en tegelijkertijd gaat mijn leven verder. Hoe dubbel dat ook voelt.
Langzaam ervaar ik ruimte en neem ik bij elke nieuwe stap Roos met me mee. Ik voel haar in alles wat ik doe en in de keuzes die ik maak.
Maar makkelijk is het niet, want nog maar tien weken en dan is er een jaar voorbij. Een heel jaar zonder Roos. Mijn allermooiste en allerliefste Roos.

Ik haat het…
De wereld draait keihard door.