Vier jaar geleden gingen Erik, Morris en ik voor het eerst op vakantie naar het buitenland zonder jou, lieve Roos. We hoefden even geen rekening te houden met medische handelingen, medicijntijden, aanpassingen en epilepsie. We konden gaan en staan waar we wilden en kwamen op plekken waar we met jou nooit hadden kunnen komen of waar we jou geen plezier mee zouden doen.

Een vakantie zonder jou voelde dubbel, alsof we je achterlieten, maar we leerden dat we ondanks alle emoties ook konden genieten. En al waren er tijdens de reis korte lijntjes met het logeerhuis, moesten we dingen op afstand oplossen en waren we veel bezig met hoe het met jou ging, we hadden toch het gevoel dat we even ‘uit’ konden staan. En dat was fijn.
Vanaf dat moment besloten we ieder jaar zo’n reisje te maken. Meestal een stedentrip en nooit langer dan 5 á 6 dagen. Niet alleen omdat meer dagen logeren lastig in te plannen was, maar vooral omdat we elkaar niet langer wilden missen.

Deze week maakten we voor het eerst sinds jouw overlijden weer zo’n reisje. Een week naar Spanje, zonder van tevoren logeerdagen te plannen of thuiszorg te regelen. Zonder back-up van opa en oma en jouw team thuis voor noodgevallen. Zonder inpakken van zuurstof, medicatie, sondevoeding, medische materialen, kleding en hulpmiddelen. Zonder dichttimmeren wat er dicht te timmeren viel. We gingen gewoon. Reis boeken, koffer inpakken (jouw roze koffer) en gaan… Zomaar. Zonder zorgen, zonder stress.
En we hadden het heerlijk en ontspannen. We ervaarden nu wat écht ‘uitstaan’ is en genoten samen met lieve vrienden van dat wat de dag ons bracht. Maar er was ook een keiharde confrontatie met de werkelijkheid. Het besef dat ik geen moment dacht aan hoe het met jou zou gaan. Geen appjes vanuit het logeerhuis. Geen foto’s of filmpjes van jou. Geen zorgen.
Morgen gaan we weer naar huis. En sinds gisteren zitten mijn tranen hoog. Niet persé omdat ik je hier in Spanje mis, lieve Roos, maar omdat onze vakanties nooit meer zijn zoals ze waren. Morgen zullen we je niet ophalen uit het logeerhuis en komen we thuis in een akelig leeg huis…