Vandaag is het de 27e. Een nieuwe maand erbij zonder lieve liefste Roos. Maar vandaag voel ik het extra… Vandaag leven we al 11 maanden zonder Roos. Nog één maand en dan is ze precies een jaar dood…

De laatste weken spelen zich momenteel als een film af in mijn hoofd. Ik denk regelmatig aan waar we vorig jaar rond deze tijd waten. Wat we deden. Wat er gebeurde. Wat we voelden…
Alle bezoeken en gesprekken in het ziekenhuis, alle handelingen om Roos comfortabel te krijgen, de zorgen en het machteloze gevoel, hoe we onze roosters om moesten gooien omdat ze niet naar Ilmarinen kon, hoeveel ik knuffelde met haar en ze veilig tegen me aan lag…

Ik voer gesprekken met de mensen om me heen. Wat weten zij nog? Hoe hebben zij het beleefd? Ik probeer de tijdlijn en puzzel in mijn hoofd zo compleet te maken. Alsof ik daarmee weer even duidelijk moet krijgen voor mezelf dat we het echt goed zagen… Zodat het minder pijn doet.
Al weet ik dat dat onzin is. Het gaat nooit minder pijn doen, het feit ligt er dat ik haar iedere dag mis. Sinds Roos haar dood is het niet meer compleet. En dat zal het ook nooit meer worden… niet nu, niet over een jaar en ook niet over twintig jaar.

Ik mis je Roos.
Voor altijd.