19 & 21 April 2025

19 & 21 April 2025

“Nu moeten we gaan nadenken, Morris, over wat we willen na Roos haar overlijden… Of ze gecremeerd wordt of begraven…”

We zitten aan de rand van de vijver en gooien kluitjes modder in het water. Ik ben samen met Morris gaan wandelen omdat Erik het slechte nieuws aan Jasmijn en zijn moeder gaat vertellen. We trekken het allebei niet om daarbij te zijn. Meer emoties kunnen we even niet aan.

Morris antwoordt heel resoluut: “Begraven.” En het liefst op een natuurbegraafplaats, want Roos genoot altijd zo van de natuur. Als stromend water komen Morris zijn ideeën en vragen… “Kan ze dan wel in onze eigen bus erheen gereden worden?”, “Het moet niet zo’n saaie uitvaart worden hoor.”, “Moet het eigenlijk per se in zo’n grijs uitvaartcentrum?”, “Als ik aan Roos denk, dan denk ik aan kleur….”, “Mag ik een kaars versieren? Dan steek ik die aan bij het begin…”, “Gaan we dat ene liedje uit Encanto draaien?”…

Het is bijzonder hoe Morris de enige uitvaart die hij ooit mee heeft gemaakt, koppelt aan de komende uitvaart van zijn zus en nadenkt over wat passend is bij Roos. Zijn ideeën komen overeen met die van Erik en mij.

Twee dagen later besluiten we de dichtstbijzijnde natuurbegraafplaats te bezoeken. Om te kijken hoe het daar is. Om te voelen of het goed voelt. Om een mooie plek voor Roos uit te zoeken.
Roos’ begeleider is er een paar uurtjes, zodat wij even weg kunnen.
Met een knoop in onze maag stappen we in de auto richting Norg. Bij Hoogkerk denk ik al: “Het is te ver weg…”. Bij Peize hoor ik Morris zachtjes vragen of we niet terug naar huis kunnen gaan. Maar we rijden door. Stilzwijgend en met tranen in onze ogen. Eenmaal daar wandelen we voor de vorm een rondje over de prachtige begraafplaats, maar eigenlijk voelen we daar in alles: “We willen Roos dichtbij ons houden. Gewoon in huis.”

Op de weg terug kletsen we, maken we grapjes en terwijl we langs een normale begraafplaats rijden, merkt Morris op dat dát al helemáál niets voor Roos is: zo hutje mutje op elkaar, zonder privacy.
Er heerst een soort gekke opluchting bij ons alle drie. Door het bezoek aan de natuurbegraafplaats hebben we een keuze gemaakt die voor ons het best voelt…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *