Een jaar, lieve Roos…
Al een jaar moeten we je missen en tegelijkertijd is het pas een jaar geleden dat je ging.

De aanloop naar jouw overlijdensdag was zwaar. Voor ons allemaal. De weken daarvoor vonden we heftig. Met herbelevingen, heel veel tranen en een intens gevoel van gemis. Anders dan bij de eerste verjaardag zonder jou, hadden we nu gee plan. We wilden het over ons heen laten komen.
Het enige wat Erik en ik voelden was dat we thuis wilden blijven, terwijl Morris graag naar de oranjemarkt wilde met vrienden. En het was allebei oké. Alles op gevoel.

Gedurende de dag kregen we spontaan bezoek van lieve vriendinnen. Er kwamen bloemen, kaarten en heel veel appjes. Erik en ik aten een oranjetompouce op jouw kamer en aan het eind van de dag aten we spontaan hamburgers met opa en oma en jouw oom, tante, nichtje en neefje.

Ik zat veel op jouw kamer. In stilte te staren naar jouw bed waar we vorig jaar de hele dag omheen zaten. Ik tekende, schreef van me af, huilde, bouwde Lego en keek foto’s en filmpjes van jou.
‘s Avonds zaten we er met z’n drieën. Erik, Morris en ik. Net als vorig jaar. We deden de kaarsen en snoezellampen aan en om 20.45 uur, het tijdstip waarop we jou voor altijd los moesten laten, luisterden ‘Dos Oruguitas’ uit jouw favoriete film Encanto. Terwijl we elkaar stevig vasthielden en hard huilden.

Op de dag waarop vorig jaar jouw uitvaart was, 1 mei, scheen de zon net zo fel als toen. Erik, Morris en ik reden weer langs de gele koolzaadvelden richting de prachtige locatie waar we jouw leven ‘vierden’. Met een andere auto, zonder jou. We wandelden in het natuurgebied eromheen en zochten een mooi plekje om te picknicken. We aten wraps, aardbeien en croissantjes en kletsten over vorig jaar, over jou. Daarna gooiden we de laatste zaadbommen met klaprooszaadjes in het hoge gras.

En nu is het eerste jaar voorbij.
Een heel rondje om de zon.

Ik vind de dagen zo vlak erna minstens zo zwaar als de dagen in de aanloop naar jouw overlijdensdag. De leegte is nog meer voelbaar door het idee dat we steeds verder verwijderd raken van jouw levende ik. Het is definitief.

Het tweede jaar is gestart.
We missen je enorm, lieve Roos.