Toen er in 2019 binnen mijn bestuur een vacature voorbij kwam waarin leerkrachten met lef werden gezocht voor een nieuw op te richten school, was voor mij direct duidelijk dat dit avontuur bij mij paste. Toch solliciteerde ik niet.
Me bewust van mijn bijzondere thuissituatie met een zeer ernstig meervoudig verstandelijk beperkte dochter, Roos. Een thuissituatie die zorgde dat de balans tussen draagkracht en draaglast altijd fragiel was en ik de bal werk af en toe even moest laten vallen. Daarbij werden er leerkrachten voor minimaal drie dagen gevraagd en lukte het mij niet om meer dan twee te werken.
Een dag voor de sluitingsdatum stuurde ik alsnog een ‘brief’. Ik wist dat ik spijt zou krijgen als ik het niet zou doen.

Hoewel men wist van mijn thuissituatie, werd ik na een pittige selectie (a pitch is a b!tch!) aangenomen. En zo raakte ik vanaf het allereerste uur betrokken bij het Nautilus in Zuidhorn. Een school die vanaf nul werd opgebouwd – we hadden letterlijk niets. Een school waar ruimte was voor nieuwsgierigheid, ontdekken en verwonderen.
Samen met een geweldig, enthousiast team heb ik de school zien starten, groeien en veranderen. Altijd volop in ontwikkeling!

Ondanks mijn fragiele balans tussen draagkracht en draaglast werkte ik met overgave en passie op het Nautilus. Het liefst op de voorgrond. In de klas. Maar door de toenemende zorgen thuis belandde ik in maart 2024 in de ziektewet en werkte vanaf dat moment op de achtergrond en dus buiten de klas. Nog steeds vol passie, maar ook als aangename afleiding van de thuissituatie. Ondertussen zette ik mooie stappen in mijn re-integratie. Tot april vorig jaar.

Toen mijn allerliefste Roos in april 2025 op 13-jarige leeftijd overleed, heb ik een stap terug gedaan. Ik gunde het mezelf om, na twaalf jaar 24/7 intensief zorgen, echt stil te staan. En hoewel ik inmiddels ruimte ervaar en stappen in de klas zet, is besloten dat ik niet meer word meegenomen in de formatie voor komend schooljaar. Dit betekent dat ik afscheid moet nemen van het Nautilus.
Het besef dat dit waarschijnlijk niet was gebeurd als Roos nog had geleefd, voelt wrang.
Overigens zegt dit níets over mijn werkgever, die 12 jaar lang zeer meelevend en begripvol is geweest. We zijn altijd goed in gesprek gebleven om van beide kanten mogelijkheden te creëren om te kunnen blijven werken. Ook nu nog.

Enerzijds vind ik het heel jammer om een punt te zetten achter mijn Nautilusavontuur. Anderzijds ben ik door alle gebeurtenissen thuis en de ontwikkelingen binnen het Nautilus te ver verwijderd geraakt van de school. Daarom voelt het oké om een nieuwe stap te zetten.
Na de meivakantie zet ik mijn re-integratie voort op De Molenberg in Grootegast. Ik hoop daar met mijn ervaring, passie en enthousiasme iets te mogen bijdragen aan hun mooie visie.

Daarnaast start ik na de zomervakantie met een nieuw avontuur, waarin ik Roos volop meeneem. Daarover later meer…
Eerst maar eens de moeilijke maand april doorkomen.