Vandaag is het moederdag. Een dag waar ik sowieso niet heel veel mee had, maar vanaf nu heeft deze dag een extra lading. Want jij lieve Roos, jij maakte mij voor het eerst moeder. Twee weken… Ik leef in een soort roes. De ene keer ben ik intens verdrietig. Om de kleinste dingen… Om 3 in plaats van 4 croissantjes in de oven. Om je jas die nog aan de kapstok hangt. En gewoon zomaar… Ineens… Dan huil ik rauw,…
Van het begin van Roos haar leven tot het eind van haar leven was Roos onlosmakelijk verbonden met de roze knuffelpoes. Ze kreeg hem van opa Luuk op de dag dat ze werd geboren en ze had haar knuffelpoes in haar hand toen ze haar laatste adem uitblies. We hadden een aantal reservepoezen in huis, maar vlak voor Roos haar overlijden deed ik een oproep voor wat meer roze knuffelpoezen omdat ze niet meer te koop zijn. We kregen er…
Precies één week geleden ging je allermooiste en allerliefste Roos… Al kwam je overlijden niet plotseling, het kwam wel snel. Sneller dan we verwachtten. Natuurlijk wisten we dat je door de jaren heen stap voor stap inleverde. Maar de afgelopen weken ging het ineens wel heel snel. Je sliep overwegend en had veel last van jouw epilepsie. Wanneer je wakker was lag je lusteloos voor je uit te staren of kreunde je van ongemak. De glans in je ogen was…
Ken je de Klaproos? Het is een prachtige bloem met rode blaadjes die als crêpepapier aanvoelen. Maar als je de bloem plukt, verwelkt hij snel, dan laten de tere blaadjes los. Klaprozen herinneren ons aan de dingen die voorbij gaan. En het gekke is: álles gaat voorbij. -uit het boek: Alles wat was – Stine Jensen- Zondag 27 april 2025 is onze allerliefste en allermooiste Roos omringd door Erik, Morris en mij op haar eigen bed overleden. We gaan haar…
Het was een goede dag. De zon scheen, Roos was na een paar pittige dagen eindelijk weer helder en ontspannen en de sfeer in huis was relaxed ondanks dat er geen begeleider voor Roos was en we zelf een tandje bij moesten zetten. In de ochtend ontbeten we met pancakes op bed, stapte Roos rond in haar loophulp en rommelden we wat aan in huis. ‘s Middags wandelden Morris, Roos en ik naar mijn lieve vriendin die de verjaardag van…
Vast… Afspraken afgezegd, agenda omgegooid, plannen gewijzigd. Ik zit vast. Roos is te slecht voor Ilmarinen. Ze is ongemakkelijk, moe en epileptisch. En na contact met de kinderarts moeten we vanmiddag langskomen voor een check up. De onvoorspelbaarheid van de situatie van Roos…Soms word ik onrustig van dit soort situaties. Ben ik gefrustreerd omdat mijn dag anders loopt. Baal ik omdat ik mijn plannen om moet gooien. Ben ik verdrietig omdat de dingen die ik op mijn vrije dag wilde…
Ik was nèt op m’n werk, toen ik 3 gemiste oproepen en een ingesproken voicemailbericht op m’n telefoon ontdekte. De uroloog wilde Roos, na het bericht en de foto’s die ik de avond ervoor gestuurd had, graag op de spoedpoli zien. Of we ons een uur later konden melden… Roos haar vesicostoma liep niet helemaal lekker. De insteek leek kleiner te worden… Groeide hij dicht? In combinatie met wat andere klachten een reden om direct langs te komen. En zo…
En zo zijn we weer een paar maanden verder sinds het laatste bericht… Van hoera momenten naar momenten dat we ons grote zorgen maken en een hotline hadden met de huisarts, kinderarts en uroloog of op de spoedpoli zaten. Dat is denk ik de beste omschrijving van de laatste paar maanden tot nu. De bacteriële urineweginfecties bleven hardnekkig terugkeren bij Roos. Een kuur tegen de ene bacterie was nog maar amper afgerond en de volgende diende zich alweer aan. Roos…
Precies 20 dagen was Roos extreem helder, overwegend comfortabel en vooral heel erg wakker. Haar 13e verjaardag kreeg ze van begin tot eind mee en was een geweldige dag. En waar zelf ontbijten en wakker met de taxi de afgelopen jaren eerder uitzondering dan regel waren, at ze nu met smaak een broodje en reed ze in alle vroegte blij trappelend met de taxi naar Ilmarinen. Tuurlijk waren er aanvallen, die zijn er altijd, maar ze waren er wèl minder…
“Heerlijk genieten!”, “Even lekker opladen!”, “Fijn even niets!”, “Even niet hoeven zorgen.”, “Roos is in goede handen en zo kunnen jullie er straks weer vol energie tegenaan.”, “Even loslaten en bijtanken.”, “Lekker ontspannen en alle aandacht voor Morris…”. Allemaal uitspraken online en om ons heen voordat we een weekje op vakantie gingen zonder Roos. Zelf schreef ik dat ik Roos gruwelijk zou gaan missen en dat het dubbel voelde, maar eerder heb ik al ervaren dat genieten en missen naast…