Archief van
Auteur: Iris van der Meer

Nationale Broer- en Zusdag

Nationale Broer- en Zusdag

Lieve Morris, Vandaag, 30 september, is het Nationale Broer en Zus Dag. Het initiatief komt bij radio DJ Giel Beelen vandaan toen negen jaar geleden zijn zus overleed. Om haar herinnering te eren en om stil te staan bij de bijzondere band tussen broers en zussen, kwam hij met het idee voor Nationale Broer en Zus Dag. De band die jij met Roos had was bijzonder. Niet alleen kon je haar al op heel jonge leeftijd lezen, je was ook…

Lees Meer Lees Meer

We redden ons wel

We redden ons wel

“We moeten een ziekenhuisopname er natuurlijk wel inhouden als papa op motorvakantie is.”, grapt Morris naar een verpleegkundige die ons toevallig volgt via Instagram. Altijd wanneer Erik op motorvakantie ging belandde Roos vlak voor of tijdens zijn vakantie onverwacht in het ziekenhuis. Soms cancelde Erik zijn vakantie, soms kwam hij gelijk terug, soms besloten we samen dat hij gewoon op vakantie moest gaan of moest blijven en soms verzweeg ik dat we in het ziekenhuis waren om hem niet ongerust…

Lees Meer Lees Meer

Bang…

Bang…

“Wanneer was je het meest bang in je leven?”, vraagt Morris zomaar ineens tijdens het avondeten. Ik hoef niet lang na te denken over die vraag en antwoord Morris dat dat meerdere momenten zijn geweest. Onder andere toen hij een geperforeerde blinde darm had en ik bang was dat hij tussen onze vingers door zou glippen. En een aantal momenten dat het heel slecht ging met Roos en we bang waren dat ze er niet meer uit zou komen. “En…

Lees Meer Lees Meer

Liefde in de ruwste vorm…

Liefde in de ruwste vorm…

Vandaag precies 20 weken lieve Roos. Al 20 weken kan ik je niet meer knuffelen, vasthouden, m’n neus in je haren begraven, verdrinken in je mooie ogen en genieten van je heerlijke lach. Vanmorgen verscheen er een stralend hartje op de muur in onze slaapkamer. Ik geloof niet in tekens van jou. Ik geloof niet dat je daarmee laat zien dat je er bent. Je zit namelijk diep in mijn hart. En dichterbij dan dat kan je niet zijn. Ik…

Lees Meer Lees Meer

Ik stond er voor Roos

Ik stond er voor Roos

Gisteren mochten Erik, Morris en ik als gast aanwezig zijn bij de Regatta voor de Ronald McDonald Hoeve, lieve Roos. Eén van de 3 vakantiehuizen van het Ronald McDonald Kinderfonds waar we mooie en warme herinneringen met jou hebben gemaakt. Naast dat we gingen zeilen, volgepropt werden met heerlijk eten, mooie gesprekken hadden met andere ouders en ik geraakt werd door de positiviteit en het doorzettingsvermogen van een stoere krachtige meid van 17 die verbonden is met de Hoeve door…

Lees Meer Lees Meer

Hartzeer…

Hartzeer…

Gevuld met herinneringen met liefde zo puur verscheurd verpletterd gedoofd als een vuur stilte leegte verdriet niet te onderdrukken gebroken uiteengespat in duizenden stukken verdoofd verlamd pijn door intens gemis Dat is dus… …wat hartzeer is. De afgelopen dagen heb ik het zwaar, lieve Roos. Een woord dat niet snel uit mijn mond klinkt. Maar ik kan er niet omheen… Ik vind het momenteel echt rete zwaar. Jouw gemis drukt op m’n hart en allerlei gedachten tollen rond in mijn…

Lees Meer Lees Meer

De eerste verjaardag zonder jou…

De eerste verjaardag zonder jou…

Precies 14 jaar geleden werd ik voor het eerst moeder. Moeder van het allermooiste meisje dat ik ooit in mijn leven had gezien. Ik werd moeder van jou, lieve Roos. Ik werd moeder van een prachtig, krachtig kind. Want krachtig was je… Ondanks dat je zo geleefd werd door de epilepsie en je volledig afhankelijk was van anderen, had je een sterke eigen wil en bepaalde je jouw eigen tempo. Dat begon al toen je nog groeide in mijn buik……

Lees Meer Lees Meer

Dag bus, dag stukje Roos…

Dag bus, dag stukje Roos…

Al jaren staat er een klein kaartje op het dashboard van jouw rolstoelbus. Een kaartje met een beschermengeltje. Je kreeg het eind 2016 tijdens ons verblijf in Villa Pardoes, lieve Roos. Ik weet het nog goed, want het was de eerste reis die we samen maakten met onze nieuwe rolstoelbus. Toen je te zwaar was om nog veilig te kunnen tillen werd duidelijk dat je een rolstoel zou krijgen en kwamen we voor een probleem te staan. De rolstoel paste…

Lees Meer Lees Meer

Rauwe rouw

Rauwe rouw

Rouw Als een oceaan zo groot, soms kleiner dan een zee huil ik een tranenvloed, of neemt de eb me mee Mijn hoofd blijft boven water Gedachten laat ik vrij Ik voel de warmte van de zon stroom mee met het getij

Samen de wereld aan

Samen de wereld aan

Ik was hoogzwanger van Roos toen we trouwden. ‘Een moetje’ zouden ze vroeger gezegd hebben, maar wij trouwden niet omdat het moest, maar omdat alles dan in praktische zin in één keer geregeld zou zijn. En uiteraard vonden we elkaar ook heel lief. Op die zonnige donderdagochtend in 2011 meldden we ons samen met onze getuigen om half 10 bij het gemeente huis om ‘even’ te trouwen. Een kwartier later stonden we als vers gehuwd stel weer buiten op de…

Lees Meer Lees Meer